52 V. Knös: Anm. af tentiæ remissionis ratione habita, nusquam inquirens, num in firmitate vel pristina productione terminationis cuiusdam satis excusationis inesse putandum sit. Neque απὸ docti viri de hac re scripserunt cognovisse suum esse censet. Tantum commenta O. Meyeri nonnumquam affert, ut ea refutet. De singulis rebus inquirere hic supersedeo. Id tantum monitum volo, nullam esse inter præpositionem et nomen ab ea dependens cæsuram, id quod inter doctos viros satis constat, quam ob causam productiones, quæ insunt in coniunctione verborum ἐνὶ μεγάρῳ, ὑπὸ νεφέων, ἐπὶ νευρῇ sim. nequaquam cæsuræ vi excusari queunt. Annotandum est / 415 ὥλετό μοι κλέος ἐσϑλόν, ἐπὶ δηοὸν δέ μοι αἰών, in quo versu La Roche putat productionem brevis vocalis ipsa verborum in versu collocatione satis excusari (p. 122), particula δὲ post δηρὸν posita evinci vocabula ἐπὶ δηρὸν artissime cohærere; præterea apparet in illo versu inesse cæsuram III p. trochaicam, non semiseptenariam. Sequitur brevis quæstio de figuris ἔν vel ἑνὶ in quarto pede hexametri (p. 139—144), ubi docet scriptor hanc figuram év? positam esse 1. in anastrophe a. pro ἔνεστι (> 53, ὃ 846) vel b. post nomen (μάχῃ ἔνι z. Z 124); accedit τίϑει δ᾽ ἐνὶ (ἔνι) Ξ 179, ὃ. 439, ubi est verbo postpositum, repugnat autem τροποῖς ἐν δεοματίνοισι ὃ 782, ὃ. 53; 2. ante voces a vocalibus, sed antiquitus ἃ digammo incipientes: μέσῳ vì οἴνοπι πόντῳ ὲ 132 sim.; contra figuram év ante voces a consonis litteris incipientes usurpari: nusquam esse ἔγὶ γούνασι sim. Quæ quum ita sint, haud scio an ab initio fuerit êv εοίγοπι πόντῳ idque in ἐνὶ οἴνοπι σπ. mutatum sit, quum ἐν οἴγοσι z. metrum non quadret. Adduntur quædam de his figuris in aliis quoque versus sedibus. In II. pede fluctuat legendi ratio. Fortasse notio loci in figura ἐνὶ magis elucet: ἐνὶ οἴκῳ, δήμῳ, χώρῳ, νήσῳ, πόντῳ (Cf. suet. ‘ini’, ‘uti’), in figura ἔν non item: ἔν βουσί, δαιτί, τοῖσι, χειρί (ef. suet. i, ‘bland’, vid’). Iam restat ea harum quæstionum pars, quæ inscribitur «Kritisches und Exegetisches» (p. 145—165). Longum est omnes has coniecturas vel interpretandi rationes percensere. Neque eas omnes La Roche primus proposuit. a 392 pro βασιλευέμεν, quum desit substantivum, ad quod ea quæ sequuntur pronomina οἵ et αὐτὸς referri possint, scribendum putat PaocÂñ ἔμεν. At utrumque eodem redit et latine reddendum ‘regem esse’, neque illa pronomina ad prædicatum βασιλῆα, sed ad id quod animo obversatur subiectum referenda. Cf. X 200 τὸν et ó. Ceterum A 391 αὖψα ‘confestim’, ‘statim’ nequaquam debilitat ἀκήριον, immo vero in maius effert, et pro obiecto intellegendum ὅν κ᾽ ὀλίγον περ ἐπαύρῃ. — B 3875 ἢ F αὐτὴν coni. LR., sed αὐτὴν sufficit; δ᾽ 748 ἤ σ᾽ αὐτήν, ut magis perspicue diceretur, sed αὐτόν, non σ᾽ αὐτόν B 263. — y 246 ἀϑανάτοις ἰνδάλλεται codd. mser., retentum vult LR. coll. P 214. At incertus est ille locus, ubi cf. Leaf. —