La Roche, Homer. Unters. II. 53 ô 649 ἄλλος, LR. coni. ἄλλως. Male. — s 178 ϑεά codd., ϑεῶν coni. LR. Sine causa, οἵ, μέγαν ὅρκον T 118, καρτερὸν ὅρκον T 108, κα 387 et Buchholz Hom. Real. III 2, 317. — ζ 197 τοῦ δ᾽ ἐκ Φαιήκων ἔχεται et q. s. LR. interpretatur: ab hoc autem habetur potentia Phæacum (gen. obi.), i. e. ὁ δὲ Φαιήκεσσι βασιλεύει. Sed illud non est dicendi genus homericum et illa interpretatione sententia debilitatur. Immo Nausicaa dictum vult: in eius prudentia et dominatione positas esse (stare) Phæacum opes atque potentiam. Cf. quum A 346, tum f 102 σέο δ᾽ ἕξεται, ubi nulla addita est præpositio. — η 20 ἔχουσα coni. LR., ἐχούσῃ est attractionis lege ortum. — 7 89 ἀργύρεοι σταϑμοὶ ἕν y. ë. où. Kayser, ἀργύρεοι σταϑμοὶ δ᾽ èv y. ξ. où. LR. Sed particula δὲ neque potest abesse neque, puto, tertium locum tenere. Atque nihil offendit, si cum Barnesio legimus σταϑμοὶ δ᾽ ἀργύρεοι êv χαλκέῳ ἕστασαν οὐδῷ. — π 79 ἕσσωμι auvet. schol. Η" X (cf. Ludw.) scribendum censet LR., præeunte Kaysero. Sed melius sine dubio ἕσσω μιν servamus et pronomine illo τὸν ξεῖνον 78 putamus repeti, quam inauditam figuram fut. temp. inducimus, præsertim quum totus hic versus o 550 et ¢ 339 recurrat. - o 344 καὶ κρέα leg. LR. pro καὶ κρέας: at immensum carnis frustum sane maius est quam χρέα, ὅσσ᾽ (coni. Axt) of χ. ἔχ. ἄμφιβ. Dedit multum, non multa. — τ 39 φαίνοντ᾽ ὀφρϑαλμοῖς ὡς εἶ πυρὸς αἰϑομένοιο, coni. LR. ὀφϑαλμοῖσι σέλαι σι. aid., sed ὡς εἶ maius quiddam præbet. Athena adest ignota. Fort. intellegendum est φαίνοιντο. Item X 150 ὡς εἶ (καπνὸς γίγνοιτο) πυρὸς αἰϑομένοιο. — v 287 ἐμὴ codd. plur., ἐμοὶ un. cod., leg. censet LR. Nequaquam necesse, cf. Renner ad h. 1. — v 266 ἐπίσχετε ϑυμὸν ἐνιπτῆς, coni. LR. ånioyete. De ἐπίσχειν cum gen. οἵ. Krüg. 47, 18. — v 8382 sq. τοὺς ξείνους .. . ἐς Σικελοὺς néuψώμεν, ὅϑεν κέ τοι ἄξιον ἄλφοι. Neque v. 382 auctore Bergkio delendum puto neque τὸν ξεῖνον duce Düntzero scribendum, quod laudat LR., neque inauditam figuram ἄλφοιν cum Dindorfio audendam. Verba schol. ἀξίαν εὕροι τιμὴν ἢ τῶν ξένων πρᾶσις rectam interpretandi viam præbent: ex πέμῳψωμεν id quod abest subiectum verbi ἄλφοι repetimus, dico inf. πέμσειν. — q 194 αὐτὸς κεύϑω, αὔτως LR. sine causa. Cf. Krüger 1 51, 6, 7. — χ 364 βοὸς δ᾽ ἀπέδυνε βοείην. De hoc loco mirum in modum errat LR. βοὸς habent omnes fere huius ætatis editores, ϑοῶς v. L. et M. — De loco œ 344 cf. Ameis-Hentze, Anh. — Aliæ coniecturæ probandæ videntur: Å 584 στεῦτο. .. πιέειν, ita iam Bothe, é 64 ante 63 auctore Bk., de o 156 sq. ef. Leaf ad © 538, o 379 Bkio all. præeuntibus, ὦ 19 sq. præeunte Weckio, fortasse etiam u 44 auctore Nauckio. De ceteris locis Odysseæ, qui in hac. quæstione tractantur, nihil confirmaverim. Addita sunt huic volumini corrigenda et addenda ad Homerische Untersuchungen 1869. Ac tamen omissa sunt: p. 29 add. δὲ πρός A 609, p. 48 leg. δέπαϊ, δειδιασκόμενος y 41, non 411, πατέρι