62 Joh. Forchhammer: Anm. af Caesar, rec. Kübler. Caesaris positis scalis muros ascendunt; III 19. 2. Mittit Caesar P. Vatinium legatum; III 98. 1. .In eo proelio Caesar non amplius CC milites desideravit. De bello civ. I 12. 3. «Caesar — Auximum proficiscitur, quod oppidum Attius cohortibus intromissis tenebat.» Numerus cohortium hic οὗ saepius (velut III ὅθ. 2 et III 64. 1) excidit, neque qui fuerit, scire possumus. Bello Gall. VII 49. 1 in β est: «Caesar — ad T. Sextium, quem minoribus castris praesidio reliquerat, misit, ut cohortes celeriter educeret.» Quum autem in a sit: «ut -cohortes ex castris celeriter educeret», suspicari licet Caesarem scripsisse ‘cohortes 560: celeriter educeret’; inde quum in cod. archet. factum esset levissimo errore ‘cohortes ex’, in altera familia ‘castris’ additum est, in altera ‘ex’ excidit. (Cfr. de bello ciy. III 93. 5, ubi ‘ex’ in ‘sex jam a Faerno correctum est.) De bello civ. 1 10. 1. Acceptis is mandatis. — I 24. 5. Quem Caesar ad eum remittit cum /is mandatis. Nimis longum est omnes has minutias hic persequi; sed satis multa hujus generis menda futuro editori corrigenda relicta sunt. De bello Gall. I 8. 1. «Ab lacu Lemanno, qui in flumen Rhodanum inflait, ad montem Juram — murum perducit.» Desideratur designatio loci certi, unde murus ducitur, quare scribendum est: ‘ab lacu Lemanno, gua in flumen Rhodanum influit. --- I 9. 2. In utraque codicum familia est: His quum sua sponte persuadere non poterant, legatos — mittunt. Vulgo editur: ‘quum — non possent’; sed multo facilius est ‘quum’ in ‘quoniam’ quam ‘poterant in ‘possent’ mutare. — III 20. 3. «Cuius adventu Sotiates magnis copiis coactis equitatu[que], quo plurimum valebant, in itinere agmen nostrum adorti primum equestre proelium commiserunt» — ‘que’ delendum est. — V 29. 2. ‘Caesarem arbitrari profectum in Italiam; neque aliter Carnutes interficiendi Tasgetii consilium fuisse capturos, neque Eburones, si ille adesset, tanta cum contemptione nostri ad castra venturos esse. Non hostem auctorem sed rem spectare.’ — Perverse dicitur neque Carnutes consilium fuisse capturos neque Eburones venturos esse. Emendatio facillima et certissima est: «neque Carnutes — consilium fuisse capturos, neque Eburones — venturos. Sese non hostem auctorem (quod ei Cotta cap. 28. 6 objecerat) sed rem spectare.» ! — VI 37. 1. ‘Hoc ipso tempore [et] casu Germani equites interveniunt.’ — Casu interveniunt equites, non hoc ipso casu, quare ‘et’ delendum est, ut jam alii viderunt. 1 Hanc emendationem jam ab aliis (Vassisio Revue de philol. XI p. 42 et Gertzio nostro) factam esse et Küblerum et me fugit.