14 Johannes Paulson: miro et inepto modo, ita ut Euripidi tribuendum non sit, addit Creon se eum eicere non superbia neque inimicitia, sed captum metu, ne quid mali furiae eius Thebis afferant. si Tiresias, deorum uoluntatem enuntians, Oedipum expelli iussit, tum inepte, qui deorum mandatum exsequitur, alteram addit Oedipi pellendi causam, scil. metum, ne quid mali terrae parent furiae eius. deorum enim uoluntati parendum est. ut, dis locutis, molestum est nouam addere rationem, cur exsul fiat Oedipus, ita qui munere a dis dato perfungitur, ei non opus est excusato, ut Creonti uisum est, cum affert se non superbia neque odio ad Oedipum pellendum ductum esse. Sine ulla igitur dubitatione, quae h. 1. de Oedipo in exsilium pellendo dicuntur, falsa esse contenderim et cum iis abicienda, quae de Oedipo ui in exsilium extrudendo sequuntur. Me non fugit esse, quibus u. 1595 sqq., — ubi Oedipus fata uitae suae infelicia breuiter narrat — uideantur ita boni esse, ut speciem Euripideam prae se ferre dicantur. quorum iudicium mihi non probatur. immo, licet non male scripti sint, h. 1. molesti sunt, cum in prologo iam locasta omnia, quae opus est de Oedipo sciri, attulerit. quod iudicium sic breui pono, cum de singulis agere nunc non possim. Sed quaeritur, qualem tandem uitae finem Oedipo attribuerit poeta. u. 763 sqq., postquam de sorore Antigona et matre quaedam breuiter mandauit Eteocles, his uerbis pergit: \ 5 5 e \ 5 , 5 y| , πατὴρ δ᾽ ἐς αὑτὸν ἀμαϑίαν ὀφλισκάγει ὄψιν τυφλώσας" οὖκ ἄγαν σφ᾽ ἐπήνεσα᾽" ἡμᾶς T ἀραῖσιν, ἢν τύχῃ, κατακτεγεῖ. aut ego fallor, aut ex eo modo, quo de patre loquitur Eteocles, colligendum est in hac tragoedia de Oedipi ipsius fatis non agi. de eo iam, ut ita dicam, certamen actum est. sed ita affici potest Oedipus fatis, quae perpetiuntur necessarii eius, ut eius quoque condicio suprema accelerata uideatur. poetam autem ei non tribuere noua fata acerba ex loco, quem supra p. 10 emendauimus, u. 1583, colligo. nam cum chorus ibi optat, ut in felicem finem abeat Oedipi uita (εἴη δ᾽ εὖ-