- In Phoenissas Euripideam annotatiunculae. 15 τυχὲς τέλος βίου), haec uerba ita intellego, ut proleptice, ut dicimus, indicent Oedipi mala iam transacta esse, felicemque finem eum opperiri. qualem autem finem felicem significent chori uerba, e fabula Oedipodea concludere licet, quae eum Coloni mortem oppetere facit. quam mortem respiciunt u. 1703 sqq.: Oð. νῦν γοησμός, ὦ παῖ, Δοξίου περαίνεται. X09, 9 Avt. ὃ ποῖος; ἀλλ᾽ ἦ πρὸς κακοῖς ἐρεῖς κακά; | < , u. 1705. Old. ἐν ταῖς ᾿Αϑήναις κατϑανεῖν μὴ ἀλώμενον. "Avt. ποῦ; τίς σε πύργος ᾿Ατϑίδος προσδέξεται; o7 N ᾽ὔ Οἰδ. ἱερὸς Κολωνός, δώμαϑ᾽ ἱππίου ϑεοῦ. 9 fu quos uersus genuinos puto’. (de iis qui sequuntur dubito.) Constat fabulam Oedipodeam, mortuis Oedipo et Iocasta, et fratribus mutua caede occisis, nouum finxisse certamen inde ortum, quod uetuit Creon, ne humo mandaretur Polynices, suae ipsius patriae hostis; in quo certamine uersatur Antigona Sophoclis. hanc quoque fabulae partem tractauit is qui finem tragoediae Phoenissarum consarcinauit, u. 1627 sqq., sed, ut mihi quidem uidetur, admodum insulse. ut quasi obiter tantum id commemorem, u. 1627 duorum cadauerum mentionem facit, cum tertium, Iocastae mortuum corpus, etiam in conspectu sit. grauius tamen erga fidem huius partis argumentum est, quod multa sane de fratre humando loquitur Antigona, spreto Creontis edicto, sed in magnificis uerbis subsistit, ipsum facinus infectum relinquit. neque facile uideas, quando hoc facinus praeclarum perfectura sit, postquam in uoluntarium cum patre exsilium profecta est. Sed haec quae in fine tragoediae de Polynice humando nobis occurrunt fors sit an cuipiam iis, quae in praemissa tragoedia eandem fabulae partem respiciunt, inniti uideantur. bis enim eius rei ratio habetur. prior locus est u. 774 sqq., ubi Eteocles Creonti urbique haec mandat: 1 Apparet Oedipum, fortunae calamitatibus fractum, non sine animi quodam placido gaudio uidere finem uitae infelicissimae appropinquare. quod cum ita sit, iure mireris Oedipum de exsilio ita queri, ut facile tibi persuadeas eum nondum uiuendo satiatum esse. exsilium, uerum si quaerimus, ei non nocet, nam in exsilio mortem desideratam oppetet; quare exsilii poena non apte ei irrogatur.