112 Christianus Mikkelsen: nam (u. 558) ad sententiam auditam huiuscemodi fere refertur: Neque ille, etiamsi ego nihil surripiam, fortunas suas conseruet. Sic enim persaepe apud Plautum nam positum est, ut Amph. 41, ubi auditur: Hoc satis dictum est; Men. 84, ubi auditur: Neque fieri non potest, quin fugiant; ibid. 524, ubi auditur: Immo armillas Erotium accepit (nam Nam pol hoc una dedi idem est atque Nam illas una cum hoc dedi); Merc. 915, ubi auditur: Te non introducam; Poen. 848, ubi auditur: Neque id mirumst; Truc. 95, ubi auditur: Nihil scio; cfr. quae congesserunt Brixius ad Trin. 61 et Ussingius ad Asin. 122. Tertio nam indicatur, cur Cuamus fluuii imagine usus sit. Sensus enim uerborum hic est: Nam hoc perit, quod Dinıarchus Phronesio dono mittit. Sed simplex sententiarum connexus eo obscuratus est, quod ipsa imago (in mare abit) in eam sententiam transiit, qua ueritas imaginis conuincitur. De nam non multo post alterum nam posito cfr. Amph. 34 sq., Men. 82 sqq., Pseud. 795 sq., Truc. 66 sqq. Paulo infra Cuamus haec loquitur (uu. 563 sqq.): Meretrícem ego item esse reór, mare ut est; Quod dés deuorát nec datis umquam abúndat; Hoc saltem seruat mecum illi subesće apparet. Dés quantumuis, núsquam apparet néque datori néque acceptrici. V. 565 corruptum critici alii alio modo emendare conati sunt, Ussingius unus uncis seclusit, quia sententia cum proximo pugnare ei uidebatur. Immo uerò cum illo congruit. Nam mendis sublatis scriptum fuisse uidetur: Hoc salum seruat nec quod illi subest apparet, quae uerba ad priorem uersum explicandum in margine adscripta fuerunt ideoque delenda sunt. Cuamus Phronesium sic alloquitur (u. 573): Érus meus, ocellús tuos atte me férre me haec iussít tibi. In C et D afte scriptum est, unde ad fe in editione principe factum est. Sed ad fe propter fibi ferri non potest. Plautus fortasse scripsit: Ærus meus, ocellus tuos autem.