Annotationes criticae in Truculentum Plauti. 111 Nam hóc qui sciám, ne quis íd quaerat éx me, Domist, qui facít improbé facta amátor Qui bóna sua pro stércore habet foras iubet feri. Metuít pulicés, ni intus múndissimúm sit. Púras esse síbi uolt aedes, dómi quidquid habet uérritur ἔξω. U. 551 sic scriptum fuisse pro certo habeo: Qui bóna sua pro stércore habet, fóras iubet euérri. Cfr. Varr. L. L. VI, 32 Muell. eo die ex aede Vestae stercus euerritur. Versus constat, nam posterior syllaba uocabuli foras corripitur. Sequuntur haec (uu. 554 sqq.): Quándo quidem ipsus pérditum se it, sécreto hercle equidem illum ádiutabo, Néque mea quidem ópera umquam hilo mínus propere quam póte peribit. Nám iam de hoc obsónio de mina úna deminuí modo Quinque nummos: míhi detraxi pártem Herculáneam. Nam hóc adsimilest, quási de fluuio quí aquam deriuát sibi ; Nísi deriuetúr, tamen ea aqua ómnis abeat ín mare. Nam hóc in mare abit mísereque perit síne bona omni grátia. In u. 556 eritici uersus causa uaria tentauerunt, sed scriptura codicum recte se habet, modo obsonio tribus syllabis legatur. Nam non modo in anapaesticis, ut dicit Christius (Metr. § 41), sed etiam in trochaicis ἡ uocalem in consonantem mutatam cum terminationibus coalescere posse ex his locis intellegitur: Aul. 179: Megadorus Ain tu te ualere? Euclio Pol ego haud a pecunia perbene, 241: Idem quando illaec occasio periit, post sero cupit, 764: Magnast res, quam ego tecum otiose, si otiumst, cupio loqui, Cist. 351 (526 Schoell.): Æt equidem hercle nisi pedatu tertio omnis efflizero. Cfr. ad u. 211. — Particulam nam in u. 560 Schoellius in tam mutauit, non sine aliqua ueri similitudine, eo magis quod in iis quae praecedunt eadem particula bis scripta est. Re tamen accuratius examinata rnam retinendum iudico. Primo nam (u. 556) causa prioris sententiae simpliciter affertur. Alterum