Annotationes criticae in Truculentum Plauti. 115 Unum tamen praeterea mutandum est; nam in αὐ mores (B) uel ad mores (C) uel admores (D) aperte latet amores. Strabax adulescens rure adueniens narrat, cum iussu patris mane rus profectus esset, hominem, qui oues Tarentinas de patre mercatus esset, ad uillam uenisse, ut ei argentum solueret. Tum hi sequuntur uersus (643 sqq.): Homó cruminam síbi de collo détrahit; Minás uiginti mí dat; accipió lubens, Condo ín cruminam. Ille abiit ego perpera minas Ouis ín crumina hác in urbem détuli. Exitum uitiosum u. 645 Spengelius emendare conatus est pera minas scribendo, quod recepit Schoellius. At primum pera ante in crumina hac offendit. Deinde ouis ad minas «epexegetice» addi non potuit, nam si minas scripsisset Plautus, ouis non addidisset. Equidem pro certo habeo, uocabulum minas ad uerba ouis in crumina hac explicanda a librario additum esse, perpera autem ex propere ortum, quam coniecturam iam exhibet codex Lipsiensis. Constat hic uersus: Condo ín cruminam. Ílle abiit, egó propere. Hiatur enim post cruminam. Stratullax seruus truculentus ex aedibus eri exit erilem filium quaerens et Astaphium alloquitur (uu. 663 sqgq.): Nimió minus saeuos iám sum, Astaphium, quám fui. Ilam nón sum truculéntus, noli métuere. Astaphium. Quid uís? Stratullax. Qui tuam expector osculéntiam. Astaphium. Dic incipera mihi, quíd tibi et quo uís modo. Stratullax. Nouos ómnis mores hábeo, ueteres pérdidi. Vel amáre possum uél iam scortum dúcere. 8*