116 Christianus Mikkelsen: Ad initium u. 664 supplendum ego pol post non inseruerim. — In u. 665 Stratullacem significare se amore Astaphii uti uelle apparet, quare probatis coniecturis Spengelii quin et editionis principis expecto nihil mutandum esse censeo: Quin tuam expécto — osculéntiam. Stratullax orationem sic orditur, quasi dicturus sit: Quin tuam eæpecto truculentiam, sed pro truculentia παρὰ προσδοκίαν nouum uocabulum ad illius similitudinem ex osculo deriuatum fingit. Hiatur et post tuam et ante osculentiam. — In proximo uersu pro corrupto incipera in editione principe impera scriptum est, quod receperunt et Spengelius et Schoellius et Leo, ferri posse recte negauit Ussingius. Equidem puto sic emendandum esse: Dic ímpigre mihi, quíd tibi et quo uís modo. Astaphium, quae cauillationem Stratullacis non satis intellegit, sed tamen suspicatur, eum secum habere uelle, hortatur, ut sine mora dicat, quid et quo modo uelit. Aliquanto post Astaphium, quae intro abiit, rursus exit et Phronesium, quae intus est, monet, ut Strabacem exinaniat (uu. 705 544: Ego ínterim hic restiti tricis praesidébo, Istíc dum 516 fáciat domum ád te exagógam, Nec quémquam interim ístoc ad uós, qui sit ódio, Intró mittam. Tú perge, ut lúbet, ludere iístunc. Schoellius praesírigiis, Ussingius tricis tuis coniecit, quorum neutrum admodum placet. Scripsit sine dubio Plautus: Ego ínterim hic rébus tuís praesidébo. Hiatur inter interim et Aic. Astaphium Diniarcho, molestusne sit, interroganti respondet: Nunc, inquit, magis quam fuisti, atque sic pergit (uu. 706 sq.): Sed óbsecro, da mi óperam, ut narrem quaé uolam. ai a ΠΥ ΎΨ Δ τσ τως