122 Christianus Mikkelsen: Versum 886 Leo sic suppleuit: Phr. Ne me adpella, quaeso. Str. Aħa, nimium saeuiter, coll. Trin. 1060: Ah, nimium, Stasime, saeuiter all., equidem nihil inter adpella et nimium excidisse, sed finem uersus aliter emendandum esse censeo: Nimium saeuiter facis. — ln u. 888 Camerarius Egone? atque isti etiam, Acidalius Egone isti? atqui etiam parum coniecit. sed interrogationem Ægone? recte improbauit Seyffertus. Scripsit sine dubio Plautus: Atque ego ne isti etiam parum. De ego ne insp. Ussingius ad Asin. 870. Phronesium, enumeratis omnibus quae puerulo opus sunt, orationem sic absoluit (u. 898): Nón enim possunt mílitares púeri eć auio ecdúcier. Neque Spengelii coniectura uí catuli neque Schoellii ut auis aptae esse uidentur. Melius milio uel glande Leo coniecit. Propius tamen ab δέ auio est nauwco, quod etiam propter uim uerbi ceteris coniecturis praefero, etsi certum exemplum ablatiui huius uocabuli non exstat (cfr. Fest. 166 Muell.). Phronesium, quam Stratophanes minam offert, his uerbis accipit (u. 900): Cédo, quamquam parúmst. Stratophanes. Ad omnae manuc istic poste. Phronesium. Parumst. Camerarius Addam minam adhuc istic postea, Ussingius Addam minam alteram istoc post coniecit. Constat uersus, si scribas: Addam minam (βίο poøsteá. Stratophani, quomodo fieri possit, ut Phronesium Strabacem uirum rusticum amet, roganti illa hoc respondet (uu. 921 sq): Vénitne in mentem tíbi quod uerbum in cáuea dixit hístrio? mnes homines ád suom quaestum cállent οί fastídiunt.