Annotationes criticae in Truculentum Plauti. 121 Sine, si is ést modo, Síc eumpse adíre, ut coepit, ád me recta, sí tenes. Si tenes eadem ui dictum est atque si quid uelim intellegis, cfr. Trin. 781: Tenes iam? — In postremo uersu /astis ex faciam ortum esse fere pro certo habeo. Cfr. Rud. 790: Ego te hodie faxo recte acceptum. Stratophanes rediens sic secum loquitur (uu. 883 sq.): Égo minam auri féro supplicium dámrnis ad amicám meam. Vt illud acceptúm sit, prius quod pérdidi, hoc addam ínsuper. Damnis Plautus certe non scripsit, nam longe alia ratio est u. 940: Stultus atque insanus damnis certant (Bacch. 64 sq. Penetrem me huiusmodi in palaestram, ubi damnis desudascitur, Vbi pro disco damnum capiam, pro cursura dedecus Britzlmayrius pro dampmnis scriptum fuisse donis intellexit). Ne damnas quidem, quod substitui uoluit Dousa, probari potest, quoniam hoc uocabulum semper cum infinitiuo coniungitur. Sententiae aptissimum mihi uidetur damnosam. Stratophanes Phronesium et Astaphium sic alloquitur (uu. 886 sqq.): Quíd hic uos agitis? Phronesium. Né me adpella. Stratophanes. Nimius eui sic. Astaphium. Pótin ut mihi moléstus ne sis? Stratophanes. Écquid, Astaphium, lítiumst? Astaphium. Mérito ecastor tíbi suscenset. Phronesium. Legon atque ne isti etiám parum Mále uolo.