138 P. Petersen: Ad Herodotum. Ad Herodotum. Notum est a Graecis eodem modo εἴ πῶς usurpari, quo a Romanis si forte (Madvig: Græsk Syntax 8 194 a Anm. 2; Krüger: Griechische Sprachlehre § 65, 1,10), quam formam loquendi vulgo etsi fortasse minus recte per detractionem, quam vocant, interpretantur, ita ut πειρώμενος vel simile quid intellegant. Apud Herodotum tribus locis VI 52; VII 145; -IX 14 aliud participium ante s? κως additum est, quod viros doctos offendit, ita ut variis coniecturis conati sint verba ad vulgarem formam revocare. VI 52 Herodotus narrat, matrem Proclis et Eurysthenis εἰδυῖαν μὲν καὶ τὸ κάρτα λέγειν ταῦτα, βουλομένην δὲ εἴ κως ἀμφότεροι γενοίατο Paoiλέες. Prima editione Steinius, particula ôs post λέγειν transposita, dicit: βουλομένην ist nicht zu εἰ zu konstruiren, sondern zu jenem ist aus dem Nebensatze γενέσϑαι ἀμφοτέρους βασιλέας ZU ergänzen, εἴ κῶς aber steht elliptisch (xspsouévn). «Falls es gelingen sollte, dass sie beide Könige würden, willens sie es werden zu lassen». Cobetus où ante βουλομένην addit: «Ïaec eam dixisse scientem quidem optime, neque tamen dicere volentem, si forte... IX 14 dicitur πυϑόμενος δὲ ταῦτα (Μαρδόνιος) ἐβουλεύετο ϑέλων, εἴ κως τούτους πρῶτον ἕλοι. Praeeunte Reiskio aliquot editores, inter quos Krüger, ϑέλων eiecerunt, etsi perdifficile est intellectu, quae causa fuerit addendi. Pingelius noster (Metropolitanskolens Program for 1874 pag. 42), probata coniectura Cobeti ad VI 52, hic quoque coniectura opus esse censet et pro ϑέλων scripsit ἐλϑών (si eo profectus esset). Tertio loco (VII 145) narrantur Graeci legatos in diversas partes misisse φρογήσαντες, εἴ κως ἕν τε γένοιτο τὸ “Ἑλληνικόν. Steinius prima editione (1361), ut participium ab εἴ κως separet, vertit: «mit klugem Bedacht» additque: «ein lobender Zusatz wie so oft εὖ λέγοντες, εὖ ποιέοντες». Saltem scribendum fuit εὖ φρονέοντες. Novissima editione, priore interpretatione omissa, VI 52 pro βουλομένην scripsit βουλευομένην, verbum a IX 14 sumptum, ipsumque hunc locum confert, vocabulo ϑέλων uncis incluso, et VII 145, ubi nulla neque ratione neque interpretatione addita pro φρονήσαντες SsCripsit φροντίσαντες. Recte tres locos comparat, non recte coniecturis utitur. Apparet tres locos inter se simillimos esse et forma sententiarum et significatione verborum; βουλόμενος et ϑέλων paene idem valent, et φρονεῖν saepissime significat consilium (ïndem sie auf den Gedanken gerathen waren, beabsichtigten). Si quid post haec participia, a quibus εἴ κως pendet, intellegendum est, erit πειρᾶσϑαι, non πειοώμενος. Non memini, me hanc formam alibi repperisse, sed tres loci Herodoti alius alium confirmant, neque quidquam mutandum est. P. Petersen. ἕ{. \