ere 13 den maaten. De hugsar, ho tykkjer, at de er lik ein elder annan, — so ho hev vel ei sorg til aa bera paa. Og fekk eg berre tak i det, so — — Ellest er ikkje all skuldi paa hennar sida, naar han er vorten slik ein slark. Far hans, elder einkvar annan i ætti, kann ha voret alkoholist. Sovoret gjeng i arv og kjem fram, naar rette høvi er der. Og her var det vel giftermaalet, som hjelpte det fram. Han er no ikkje nokor sers djup natur. Men — det er ikkje lett aa døma i sovorne ting.“ „Nei — ein lyt halda seg til laus gissing. Og — eg kann vel lita paa doktaren si finkjensla?“ „Naturlegvis! — Heiders-sak!“ svarad doktaren og gjekk beint til frøken Bergqvist og vilde faa greida paa, kvat ho visste. „Han er longe aabrudig paa vesle Bergqvist,“ tenkte doktaren, — „difyr peikar han henne ut. Og han vilde nok gjerna verta meir enn ven i huset, berre han kunde koma til! — Fy, fa'n — slik ein snok!“ — Doktaren var arg og sputtad, gjekk og svingad krokstaven sin med mange umkvarv i minutten og kvisjad eitkvart, som høvde etter takten.