ude fS 15 „Folkebanken“. Og byrg sat ho no der og ottadst gud, men korkje djevel elder bankstyre. Nokon annan framhjelps midel enn sin ka- . raktér hadde ho ikkje fenget av livet, og difyr hadde Alvhild Stormbom hjelpt henne med pengar til handelsskulen. For Alvhild Stormbom — elder Petterqvist, som ho heite, fyrr ho vart so ulukkelegt gift med handlar Stormbom, — Alvhild var ei rik gjenta. _ Ho og Bergqvist hadde gjenget inn paa ævelegt venskap og bytt namneskillingar, med’ dei endaa gjekk i frøkenskulen. Alvhild hadde grevet inn namnet sitt og venskapen sin paa baksida av ein gull-tikrone, men vesle Bergqvist sitt trufaste hjarta hadde berre raad til aa gjera det same paa ein femtiøring. Men Alvhild bar likevæl det fattige veneteiknet trutt paa eit silkeband um halsen baade dag og natt. Og daa ho vart gift, fekk ho mannen sin til aa gaa god fyr veninna, so ho kunde studera. Og det var mi sann ikkje burtkastat, for Bergqvist var eit mynster i aatferd og umak, so ho tok alltid dei beste vitnemaal, og fekk strakst ein god post, svarad sine rentor paa dagen og vonad, at ho til næste aar skulde kunna kvitta heile laanet. Men so budde ho ogso fyr seg sjølv langt nede i Gråsviks-gata, lagad frukost og kvelds-