16 mat sjølv, og middag fekk ho einkvarstaden reint utrulegt billig. Og ho var slett ikkje rædd til aa bu aaleina so langt vekke i ein illgjeten bydeil. Nei daa! Um det skulde turvast, kunde ho nok ta ei uvyrda i kragen! Ho saag ogso paa doktaren, daa ho let han inn, som han skulde voret ein vegrøvar. Ho bad han rett inn og til aa sitja nedpaa, men var ellest svært varlaati. At doktaren hadde tilsyn med Alvhild, visste ho og ottadst strakst, at han vilde fretta henne ut. — Men ho skulde tegja, — aa kor ho skulde tegja! Ikkje so mykjet som so skulde han faa or henne! Hennar trauste karaktér sette seg tjukk lika upp i halsen og gjorde henne longe motstrævi, fyrrenn doktaren let upp munnen. Og hennar sjølvstødkjensla hadde longe ein mengde nasevise svar tilrettelagde, so ho turvte berre velja. Men doktaren hadde god greida paa kvinnfolk og skynad seg ogso paa dei stutthærde og kvassnasad. Han spurde um ingen ting — den gamle reven. Og hennar mange svar vart det ikkje bruk fyr; dei sette seg i gallet og kokad upp ei uklaar illska, som berre ventad paa aa sleppa laus. Doktaren heldt ein liten tale, som byrjad med Tr pA