24 ber i veg, berre han sjølv kjem i trygd og kann berga ladningen i land einkvar staden. Men ei kvinna ho sigler tvert upp i motvinden med sine fastsette synsmaatar og er sikker paa, at ho skal faa medhald, og at vinden skal vera so ærug, at han snur seg etter hennar tykkje. Men gjerer han ikkje det, og ho kjem i sjø-naud med skuta si, so er det naturlegvis vinden si skuld. For skuta var god, og sjølv hadde ho rett. Og vert ho daa ikkje rak, men slepp ifraa det nokot so nær heilskinnad, so segjer ho, at ho hadde medvind, men at han snudde seg. For ei verjelaus kvinna skal det alltid leggjast ilt aat. Lyg gjerer dei naturlegvis baae slagi, og av ingen av dei fær ein vita nokot nytt um saki, men so mykjet meir um slarvaren sjølv.“ Doktaren turkad brilleglasi, ventad tolug ei stund, men gjekk so endeleg sin veg. „Ja — det er vel ingen ting annat aa gjera enn aa fretta mannen skikkeleg ut ein gong til,“ mullad han. „Og truga han med stryk, dersom han lyg. Og so til patienten sjølv, sjaa myndug ut og kommandera: ut med samanhengen! — Det nyttar vel ikkje paa onnor vis.“ mP A N