23 faa henne til aa skrifta til dykk, og so kunde me sidan samsnakkast. De skynar, at i sovorne høve, naar det beint ut stend um livet, er ikkje det nokot dulsmaals-brot — slett ikkje.“ Men daa fekk doktaren sjaa vesle Bergqvist sin faste karaktér, som ho ikkje fyrr hadde fenget høve til aa syna. Ho spratt ende upp og augo gneistad av all den vanvyrdnad, ho ikkje kunde leggja inn i ordi. „Tvi vøre!“ skreik ho. „Kvat er doktaren for ein kropp! — Og kvat trur han meg vera for eit menneskje, sidan han torer koma her og bry meg med — med — —“ Dermed fôr ho ut, klemde døri att etter seg og let doktaren sitja der. Han vart ikkje nett klumsad helder; han berre tenkte paa den andre husvenen, han nyst hadde frettat ut. „Ja-ja“, sa han med seg sjølv; „det gjerer alltid ein grand skil, anten slarvekjerringarne er mannfolk elder kvinnfolk ! Ein mann han kryssar og bautar seg fram so lenge, til han fær medvind. Og so sæt han kosen einkvar stad — til rett elder urett, sanning elder lygn. Det er fyr han det same, kvar det