26 munkelikøren. For daa vilde alt gaa av seg sjølv — utan nokot prat. For Stormbom var longe no so fjerre hugstor, at det skulde ikkje mykjet meir sprit til, fyrr han vart so beinsam, at han kann henda sjølv baud seg til. — Difyr var det reint ei vanheppa, at doktaren just kom i same augneblinken, som det skulde boret til. Og Bromann helsad paa han helder kaldt. — Frygderopet kom altso ifraa Stormbom aaleina. Men det lyddest so truverdigt, at Bromann skundad seg med aa verta blid, gjøymde tankarne paa den uferdige vekselen i djupni av eit knust hjarta, skauv fram ein stol aat. doktaren og spurde, kvat han skulde faa lov til aa skjenkja han. „Chartreuse!“ sa doktaren, som longe hadde étet til kvelds. Han sette seg godt til rette i stolen sin, gnikad glasaugo blanke og smakad paa skjenken. »Sjaa det var gildt, at du kom!“ sa Stormbom. „Eg sat just og ynskte, at eg fekk fat i deg. Det var nokot, eg plent skulde tala med deg um. Ja — for no tek det til aa verta so undarlegt med kona, at — —“ „Kann henda me skal gratulera?“ sa doktaren og smaaflein. „Gamle skjemtegauk!“ — Stormbom drog