TN 27 stolen sin tett burtaat doktaren sin og gav seg til aa kviskra halvhøgt um det same, han hadde sagt doktaren so mange gonger fyrr. „Orsaka!“ ropad han til Bromann; „men det er nokot litet, eg og doktaren hev imillom oss. Det er snart sagt. — Spel eitkvart litet aat oss, du, solenge!% Bromann sette seg burtaat pianoet og gav seg i kast med „Det vesle heilagmenne.“ — Han stoggad ikkje ein einaste gong; men kor fort fingrarne leikad paa tangentarne, kunde han lika væl høyra ikkje so litet av det, som vart sagt. „Tsing bom — hvad usel lott en musikus — af ödet fått,“ song Stormbom med. „Aa ja — du veit nok, korleids det er voret!% sukkad han so og saag vesall ut. : »Eg trur nok, ser du, at ho vil ha meg, men ho kann berre ikkje koma seg til. Ho hev slik ei finkjensla. Aa, ei sovori kvinna skal ein leita etter maken til! Hev ho eingong sett seg fyre eitkvart, held ho fast paa det, um det so gjekk paa livet laust. Fa'n ta meg! — ein sovoren karaktérstyrke lyt eg akta og æra, kor mykjet eg enn skal maatta lida under han,“ sa Stormbom, som endaa sat paa sin høge hest. — „Men kunde ho berre koma seg til ein gong —