86 dagewesenes, — minst ein svane, endaa ho : ikkje er so mykjet som ei gaas eingong. Og so vert ho standande i all æva med kornet sitt i nebben og svelt og kann ikkje sjaa, kor mette dei ét seg dei andre hønsi kring henne, og trur, at ho sjølv er aaleina um dette store underfulle. Medan gjeng hanar og hønor kring henne og undrast, kvat i all verdi det er, som bilar kreket, lagar teorier og diktar upp skakkjøyrde hypoteser um henne, avdi dei trur, ho er abnorm. Og so er ho berre tossi, som stend der med munnen full av mat og svelt, endaa ho kann svelja. — Og so skal doktaren gjera aat og leggja ut fyr henne um, at munnen er gjord til aa éta med, gudbevar's! Det einaste, som hjelper med: den sorten, er berre beintfram aa setja kniven i dei! Kann henda ho daa dreg upp det samanvaksne augneloket, fyrr ho daudar, og ser og skynar, at hennar hønsekjøt ikkje er nokot uvanlegare psykofysiologisk fænomén enn dei andre sitt! — Nei, fram med kniven! — Hjelper det ikkje, so vert det i minsto ei endelykt!“ — Han var ein framifraa lærd mann, den doktaren! Og driven i diagnosen — og slik ein psykolog attaat! Naar det galdt um aa raaka paa ein prikk det rette, rakk ingen ting upp imot