162 Naturlegvis maatte ingi framande hender ta i nokon ting. Døri til denne verdi skulde berre opnast av venahender etter gamla sitt eiget bod. — Ho trumbad i løynd saman smaa saumelag um kveldarne, og til dei bad ho doktaren, vesle Bergqvist og frøken Jakobsson med; det var so mangt til aa styra og stella med, at det var ingen ende paa alt, ho hadde aa staa i. Men so var det no helder ingen husmanns-unge, som var ventande, men ein, som strakst ifraa fyrste augneblinken hadde raad til aa ha nokot av kvart — baade til nytta og nøgd. Og ingen kunde vita, um det ikkje vart tvo. Ja, ein veit, at slikt kann henda! — Og ein laut vera budd i baae høve. So snart vesle Bergqvist vart fri or banken um kveldarne, kom ho til Stormbom sine, og der sat ho og faldad paa maskin og saumde band i lindar og reivar, som fru Petterqvist med eigi hand klypte til or store stuvar med raudt flanell og kvitt linty. Frøken Jakobsson, som laag meir fyr dei høgare ting, saumde fast kniplingar og broderi paa smaa skjurtor og gjorde dei nettaste smaa huvor av raud elder blaa silke og kniplingar. Ho hadde sjølv bundet kniplingarne, frøken Jakobsson; ho kunde ikkje gjera meir aat si Alvhild. Det var litet, men kom ifraa eit godt hjarta, hadde ho sagt, og so hadde