166 laugi; dei hadde gjort ein total revolution i heile hennar haatt. Men at laugingi kunde verka paa den maaten — det var daa reint furdigt! Ho hadde visst voret litt undarleg i hovudet, etter ho hadde laugat seg — — uf nei, ho vilde ikkje tenkja paa det! — Det hadde daa voret den skire galenskap! Men ho kviskrad til frøken Jakobsson, som lovad, at ho ingen ting skulde herma, at paa reisi til Tyskland var ho komi upp i eit undarlegt høve — hadde fenget vita nokot, som — — ja, frøken Jakobsson skulde faa vita det ein annan gong, naar dei vart tvoeina! Men so mykjet vilde Alvhild segja, at det, som var hendt henne, hadde ført henne nærare til mannen og opnat augo hennar, so ho saag, kor fjerre bra kar han i røyndi var. : Frøken Jakobsson kviskrad attende, at ho vilde ingen ting vondt segja um frøken Bergqvist, for det var daa slik ei gild gjenta. Men dette her — det burde berre vera ein løyndom „imillom oss tvo.% „Ikkje sant, du stolar daa vel paa, at eg kann tegja, Alvhild?% Og so tok dei kring einannan og kystest, endaa frøken Jakobsson sat med munnen full av avbitne traadendar.