165 „Kjære deg, daa!“ sa fru Petterqvist. „Det er ikkje so faarlegt med den lovnaden. Det er no meir gjort, fyrdi han skal kunna segja nei, naar han ikkje vil skriva aat einkvar. Og so: til ei vanleg varsemd. For hev han lovt meg aa lata vera, so skriv han ikkje paa so ofta,. som han kann henda ellest gjorde. At den lovnaden plent alltid skulde haldast, det var rett aldri mi meining og ikkje hans helder.“ — Ho laut vera paa versonen si sida no, fru Petterqvist.. Doktaren ordad um den hepne kuren, heldt fram høvi, som talad fyr og imot, og lagde sers: trykk paa, at har hadde nok trutt, at det var ikkje so litet faarlegt, men at det fanst ingen annan utveg. Og so kom ein liten sukk um det store andsvar, „me lækjararne“ hev! Alvhild sat med henderne yver kross midt i alt dette styr og staak ikring henne, — som det slett ikkje kom henne ved. Og ho maatte: ikkje røyna seg; det var slett ikkje bra, sa fru Petterqvist. Ho sat der likesæl og som i ei onnor verd, med drøymande augo og ein glæ smil kring munnen. Ho totte, alt var so undarlegt, so reint onnorleids, enn ho eigenleg hadde tenkt seg det. Og ho kunde slett ikkje skyna, korleids det hadde boret til. Men det var komet med siø-