168 desse livande ting, som me kallar celler, og som de er samansett av. Og er de veik, det vil segja: er samanhaldet i cellesamlaget klent, so kann dette samlaget paa ei vis koma i revolutionstilstand — berre av uvane med forn-elementet. — Naar de stend der og kjenner dykk for veik imot bylgjorne, som slær yver dykk, daa smeikjer moder havet so til aa segja celle-devlarne med forn-rørsla, so dei fær seperatistisk ørska, vil ut or samlaget og ha rørsle-evle kvar fyr seg. Og de kjenner desse der revolutionære bylgjorne fara igjenom kroppen dykkar, lenge etter de er komen upp or sjøen, for det drygjer eit bil, fyrr logni kjem att. Flegmatiske folk kann ha godt av ei sovori periodisk uppristing av sin innvertes samanheng. Men dei, som er nervøse, er det faarlegt fyr. De fekk ein hjerne-affektion, de, og de kann takka lukka, at det gjekk yver. — Æg hadde aldri gjevet lov til laugingi; men dei tyske lækjararne held no eingong paa radikal aatgjersla = ja!“ — Alvhild skynad ikkje stort av dette. Men ho var nøgd likevæl, for ho hadde fenget utgreiding paa tingen. Og det var ikkje meir ho vilde. SE? xi