172 og til aa handfara, so sat ho der korso og leikad blindebukk med si livsgaata. — — Men ut i storstova hadde fru Petterqvist raadstemna med vesle Bergqvist og frøken Jakobsson. Det galdt helst um, kvat ervingen skulde heita. Charles Emil — elder ,Sjarlemil%, som ho sa, var best av det, som hadde voret nemnt. Det lét so godt: det var ikkje av dei aalmenne namni og lyddest ikkje tilgjort helder! Æo hadde aldri kunnat skyna, kvifyr ein alltid kallad borni upp etter slegt og vener. — Det hadde frøken Jakobsson helder ikkje skynat. Ja, og so, kven som skulde verta faddrar? Bromann laut ein vel fulla be — ja, og so nokre av Stormbom sine handelsvener. Og so den og frøken den. Fru Petterqvist vilde sjølv bera han; tenk, andre enn ho bera han! Var det likt seg! — Og so skulde faddrarne staa i ring kring presten. Ikkje i tvo lange rader med herrar paa eine sida og damer paa hi! Det var daa beint fram løglegt med dei tvo rekkjorne av herrar og damer; — plent som dei skulde til aa gaa springedans med ungen! Og skirslar-ceremonien var ein heilag gjerning, som ein ikkje skulde skjemta med. en Sø D B BEER a