Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
BANDAMANNA SAGA
269
frá gangi málanna á alþingi, að það mætti fara með söguna
mjög litið breitta upp á sjónarsviðið og leika hana.
Sam-tölin eru sögunnar „sterka hlið", segir Heusler. Þau eru
samin af óviðjafnanlegri snild, einkum samtölin i
aðal-kafla sögunnar, þar sem Ófeigr kemur ár sinni firir borð,
first gag’nvart dómurunum, siðan gagnvart höfðingjunum,
og Heusler hikar ekki við að segja, að i þeim kafla komist
islensk sagnamanna-iþrótt á sitt hæsta stig. Þar lísir sjer
bæði djúp þekking á mannlegri sálu og frábært liugvit i
þvi að gera persónunum upp orðin. Jeg man ekki eftir
neinum samtölum í öðrum sögum, sem komast i
sam-jöfnuð við þessi, nema ef vera slcildi samtalið i Eglu,
12. k., milli Háreks Hildiríðarsonar og Haralds liárfagra,
þegar Hárekr rægir Þórólf. Heusler rekur samtölin
nákvæmlega i sundur og sínir, hve mikil snild er i þeim
fólgin. First er samtal þeirra feðga Odds og Ófeigs, þegar
Oddr kemur frá dómi og hefur lieikst á málinu gegn
Óspaki. First lætst ÓfeigT ekkert vita um þann ósigur,
sem sonur hans hefur beðið i málinu, og vill ekki trúa
Oddi, þegar hann segir honum sannleikann; ólikindalæti,
spott og meinleg striðni skiftast á í orðum karlsins, og
liáðið kemst á sitt lia^ta stig, þar sem Ófeigr segir, að
það sje eina bótin i málinu, sem Oddr hafi gert óafvitandi,
þegar liann gekk frá dómi áður enn lögvörn var
fram-færð. Oddr verður með kinnroða að játa sitt óvænna og
biðja föður sinn að reina bjarga málinu og fær honum
fje til. Þá er ræða Ófeigs firir dómendunum. Ófeigr sinir
fram á, hvilikur ábirgðarhluti það sje firir dómendur, að
dæma ekki hinn versta mann sekan, þjóf og
manndráps-mann, þó að formgalli sje á, einkum þar sem þeir hafi
svarið eið að þvi að dæma það, sem þeir vissi sannast og
rjettast og helst að lögum, og jafnframt hampar hann
framan i þá silfrinu, og loks kemur liann svo fortölum
sínum, að dómendur renna á agnið, þiggja mútur og
dæma Óspak sekan. „Hjer blandast saman hárfinar
orða-flækjur, siðferðisleg gremja, vingjarnleg góðmenska og
afl peninganna i ræðu Ófeigs," segir Heusler, „með svo
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
