Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
102
um fyrir því, hann gaut aðeins við og við mjólkurbláu augunum
á snið til húsbónda síns.
Það dró stundum móðu yfir augun, lagði sáran stingandi verk
fyrir brjóstið . . . Ekkert ráð til að sefa sultinn. Ekkert annað
en steypa kollhnísu ofan i »hreppskassann«. Síðasta
slagbrandin-um var skotið fyrir, þegar kaupmaðurinn þvertók að hjálpa
nokk-uð . . . Opt haföi hann áður sjeð sultinn skella skoltunum
fram-an í sig, en aldrei eins nöturlega og nú; fyrir honum voru öll
sund lokuð. Fyrir sjálfan sig heiði hann helzt kosið að kasta sjer
fyrir hamra niður, en þá hugsaði hann til allra aumingja litlu
barnanna sinna; þeim varð hann þó að reyna að bjarga, meðan
hann gæti hreyft legg eða lið.
Lifið var þungt og óbærilegt. — Hárið stóð úfið fram nndan
kollhúfunni; það var ekki trútt um að hann væri eitthvað
svip-líkur Matta litla, þar sem hann sat og starði niður í kjalsogið.
»Nær með bátinn, — sjerðu ekki, að pokinn fer annars í
sjó-inn! . . . Heyrirðu það?« Það var utanbúðarmaðurinn, sem stóð
i dyrunum á efsta lopti vöruhússins og kallaði.
Tobias leit upp fyrir sig, og sá hálftunnupoka svifa og dingla
fyrir ofan sig; ekki var nú annar vandinn en að miða bátnum
beint undir, þegar pokinn rynni niður; svo þokaði hann honum
örlitið til, og pokinn rann niður í miðjan bátinn
»Ertu bríinn að taka við honum?« — »Já.«
»Jæ-ja róðu f>á þina leið. «Og afhendingarmaðurinn dró upp
kaðalinn.
Það leið úr hálopti hálftunnupoki fullur með mjel, beint í
greiparnar á honum. Kaupmaðuriun hlaut að hafa tekið
sinna-skiptum.
Tobías gat varla þekkt sína eigin fætur, svo hissa var hann;
hann horfði ýmist á mjelpokann, eða eptir kaðlinum, sem leið til
hæða aptur.
En gleðin stóð ekki meira en drykklanga stund. Rjett hjá
bátnum hans hoppuðu þrir aðrir á öldutoppunum; mennirnir
höföu brugðið sjer upp í sölubúðina.
Hann fór að ráma í að þetta kynni þó’ að vera misgrip.
Mjelið var nú samt i bátnum hans, og að hugsa til að missa
það aptur, gerði hann gersamlega óðan. í einni svipan var
bátur-inn laus og seglið dregið upp, hann þaut með þöndu segli út
eptir firðinum, svo hvít froðan vall með bprðunum.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
