Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
220-
var að virða fyrir mjer, hve hliðin endurskein fagurlega i jþví,
gul-mórauð eins og hún var á að lita af bliknuðu fjalldrapa og
birki-laufinu.
Svo leit jeg heim til bæjarins. Hann var með sömu
um-merkjum og þá er jeg skildi síðast við hann, nema að sumar
hús-hliðarnar höfðu verið þaktar nýlega með nýju torfi, byrgðar rifur
og troðið upp í gættir. — Sunnan undir bæjarveggnum austast var
viðarköstur, er rifinn hafði verið og borinn heim, og ætlaður til
eldiviðar. Hjekk gulnað og skorpið laufið á liminu, en sumt var
fallið niður og lá í flekk undir kestinum og kringum hann.
Og vestan undir kestinum sat — jú, þar sat mamma mín á
tveim strengbútum, er lágu hvor ofan á öðrum upp við vegginn.
Við hlið hennar reis upp hrifuskaptsbrot, og var að sjá sem það
hefði verið notað til að ganga við það. Hún hjelt á
karlmanns-vetlingi, sem hún var nýbúin að fella af. Hendurnar lágu í kjöltu
hennar, og hún horfði niður fyrir sig, eins og hún væri að hlusta
eptir einhverju, eða væri í þungum hugsunum, og mín hafði hún
auðsjáanlega ekki orðið vör.
En hvað undur var hún orðin breytt! Hún var orðin miklu
bognari en þá er jeg sá hana síðast, er jeg fór að heiman.
IJk-ami hennar var visin og fallin saman, gráa hárið hennar var orðið
enn grárra, andlitið enn fölara og hrukkóttara.
Og þegar jeg steig af baki, þá hrökk hún hálfgjört saman.
Hún leit i áttina til min, og þó ekki á mig, heldur eins og út i
bíáinn, en með afar-órólegum og spyrjandi svip.
Jeg gekk til hennar og sagði um leið og jeg breiddi ut arma
mína til að faðma hana að mjer: »Komdu blessuð og sæl,
elsku-marnma mín!«
Hún kipptist við, er hún heyrði rödd mina, sleppti
prjónun-um og vetlingunum, stóð upp, og var þó svo að sjá sem hún
hefði veika burði til þess, kom með faðminn og bauð mjer
munn-inn til að kyssa á hann; en tilburðir hennar voru svo sem hún
sæi mig ekki, sem værum við stödd í niSamyrkri, og hún sagði
i veikum róm: »Komdu sæll! Guð blessi þig, barnið mittl Ertu
nu loksins kominn? Jeg hefi beðið og vonað eptir þjer lengi
— lengi, — að þú kæmir, en.....og nú tók þyngsla-hóstakviða
fyrir mai hennar.
En að sjá þetta samanskorpna blaS! Það þurfti auðsjáanlega
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
