Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
F e dr a ei m e n.
Eit Blad aat det nokska jolket
W
Kjem ut kvar Onsdag og Laurdag.
Pris fyr Fjonnngaaren · ————— L hsingar kostar 10 Øie
. 1,10 = 33 d , » 3 Petitlma, o da
M 25. Isrto og(akt« szgtakikg Onsdag ch 15de Mal. ittYMaaien fyr stor-ossl —1878
· fykeaat, Bokstavar·
Noksk Fedkalandssong» og altid standa iritt funnet seg ei gildareei Amerikat« l— Ein Kveld
(17de Mai)· syr Naud og Skam. var ho paa Vegen til Hegglid, vilde tala med
» · . » Aasbjorm Meii ho umraadde seg att og snudde
. («l.)ne« God save the kmg)« Her siig det stort og blaatt paa Halvvegeii. Bygdi, Foreldri, Knut. . ,,Det
Gud sthw Noregs Land« Vaart fagre Heimlands Slott lyt vera som det er no « sagde ho med seg solv
’kyar Herm, kvar Dal og Strand, · med Tind og Taam og fraus - 1 -
k L d «d·
Hv:: Uret-l deotgafgri dey Og som Fet ewdest ned Foreldri saag- at ho var ikkje som ho skulde
hcm verje Bygd og Øy« gltt fbclgchr stLsx lfy·V Bed- vera; Knut saag det og. Dei undrast, Knut fælte:
. - e yggxa a i ere - - —
han Veer Mann og Mer - aat vaare Bom L skulde ho likevcel trega paa Bjorn Haugstad?
Dei Gamle visste ikkje likare Raad enn aa sknnda
t«c ev" Td
« lg ! paa med Brudlaupet. Var ho fyrst gift, so jam-
Me fekk det hogt og fritt, Av laak LEtte nad det seg-nok. Knut meinte det same. Og daa
me fekk det vcent og vidt . Gi Forteljtmq dei talad til Alvhild um det, var det ikkje sritt,
med Hav og Fjell. «’ ho tenkte nokot likt. »Gjer som de vil«, sagde ho.
Det stend so tryggt og godt, · , x1v« Dei dagsette Brudlaupet, og no vart det lyst fyr
ydet stend so reint og blaatt (SlUtEU)— dei, og eit ,,Festarol« stod paa Dale amed stor
rett som eit Gudeslott - Alvhild hadde ingen rett glad Dag, etter ho Høgtid. »No fcer eg prova aa vera glad««, tenkte
med Solskinsxjclp· . hadde fest seg til Knut. J same Stundi det var Alvhtld’ .
Det er vaar Glsk paa Ioed avgjort kjende ho, at dett«1 kom ho visft til aa Men·ut paa Kvelden var det eit sterkt, hardt
det er naaet beste Ord , trega. Det var, som den gamle Elsfen til Leiv Mæle Ut « Timer som song·
vaar Trivd og Trygd·, kveiktest paa att. Naar ho var aaleine, tenkte ho Den Gjentehugen han er so slengjen,
Storfreegdarmenn dei Var, meir paa han enn paa Knut. Mang ein Kveld dei kann ’kje hugleggja nokon Drengjenz
som fram til oss det bar; gret ho seg i Svevn; mang ei Nott kunde ho ikkje nei dei hev Ingen i Hjartat kjær-,
det er vaar LEttargard · sova syr sine vonde Draumar. men ·ein Slarvehug’e til nokon kver.
« FNDOM bysd· med Tenhonafsk ZLLUIJI ITZrSLTdTaFLVELTTlSTTJ Aa Sume » ns so Skadss sids-
Stort Arbeid ned er lagt Knut var i henne, so lettad det att, og ho kunde mot kvar og Efn skal def v»em milde;
til Landsens Fred og Magt gløyina· fyr ei Stund. Var ho i Lag med Bygde- mot kvar og EM skai det fmt seg te- —
fraa Tid til Tid. folk, kunde ho endaa kjenna seg glad; sor noturvte fo er det Ja mest tll kven spm bed · · «
Det kostad tusund Aar ho ikkje lenger skjemmast av Festarmaalet sitt. Og Det var Bjorn Haugstad. Alvhild kvitnad
i Kav sraa Vaar til Vaar, um Samvitet beit henne, so trøstad ho seg med, hurt, so ho sat der som eit Lik· Det flaug ut og
i Strid so tung og saar at Leiv visst ikkje kom. »Han skriv ikkje, han skriv vilde saa i Karen. Men han var ikkje fullare han
syrr me vart fri’. ikkje«, sagde ho til seg sjolv. »Han hev sunnet visste aa smetta av Garde i Tidi. Dei tok til
· · · seg eikor i Amerika, veit eg. Slike Folk er vael att med Dansen og Leiken. Men med Gleda var
Her ltgg· del- Gra? 1 Grav lite sætande i det eine som i det andre.« — det Slut fyr den Kvelden, totte Alvhild.
fra-« Hfld og ned 1 Hav- Men di lenger det leid, di meir uglad vart — Gamle Aasbjorii Hegglid var reint utav
som stfldde sp« · ho. Det var sannt nok, at Knut var ein snaal det i denne Tid. Kor tru det skulde ganga med
Gud stgny kvar ærleg Hvem- · og lettlivad Gut; men han var likevael ikkje den, Guten. Det var stilt Vatn og djup Votn der;
spm spv Jer Ynder Sten? ho i Grunnenkunde lika. Naar han skjemtad med han huglagde vist Jngen syr Mord. Aasbjorn
Gud fkgn det kvar os ein- henne, fekk han henne altid koat· Men under Kvat- grundad paa, kvat, han skulde gjem- Ein Tanke
der det er no· leiken laag det nokot kaldt, som ikkje vilde tina: var det iser, som elte han, men som han fyrr altid
Men Lande;, dei hev rede Guten var i Grunnen ·framand fyr henne. hadde drivet israa seg. Det kom fyr han, at han
det vil me verja trutt Naar han tok henne i Faiig, vart ho skamsull og burde skilja seg av med alt det, som han ikkje
til sidste Stund. . uhugleg, mest liksom ei, som veit at ho sel seg syr med Æra. aatte· Dersom han gjorde detta, so
Vaar Elfk og beste Agt, Gard elder Gall. Det var ikkje denne, som var kom Syndi ut or Ætti, og so ’kom Lukka inn att.
hennar Gut; ikkje til denne hadde ho gjevet seg Men som han gjekk og drogst med detta, kom han
vaart Liv og all oaar Magt · . . . . .
med herl, glodande Hag. Sumetider tenkte ho paa, at i Grunnen var detLeivsPengar og ikkJe
skal vera Noregs Vakt
til sidste Stund. so halvt paa aa slaa upp med han, So vilde hans. Hadde no han Rett til aa gjeva burt det
O ho reisa etter Leiv til Amerikaz der var det det ein Annan aatteZ—Men naar det ikkje var ærlege
J Kjærleik varm og mild same med »Ætti« og Rikdomen. Men so hadde Pengcir? — Ja, men det var Leivs —? Han
me legg VacWVilje til- ho vondt av Foreldri, og so hadde ho vondt av gjekk og mynstrad lengje med detta· Tenkte stund-
daa veks det stam. Knut, og so visste ho ikkje, um Leiv brydde seg om paa aa spyrja Presten. Men han tottest vita,
Daa seer det bloma blidt, um henne. »Han skriv ikkje, han skriv ikkje«, kvat Presten vilde segja. Slike Folk haddeno
daa foer det spyrjaft vidt, jamrad ho fyr seg sjolv. ,,Kannhenda hev han so lett fyr aasnakka, dei. Dei visste so lite, hoss
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
