Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
74
Fedraheimen·
8de Marts 1879.
tir og Spurcle, kvat han skulde Svaret-. ,,Svar
inkje annaiz en du kann halda med æra du,«
,,No Seg strakst, elder lcvat er det,
!((
Sa" Grettir·
du kviskrar aad dessa lange fande um sa han
Snelcoll, og no vart- han Sinnt, fyre di han inkje
kekk sitt kram Snøggt nok. No la han Grottir
seg au frami, og daa rovaren saag det- inkje var
so greidt aa faa dotter l1aSS»Eina13 som han
vilde, kom det he1·serk—gang paa honom, og han
beit ’ti Slcjolden Sin og gaula Som ein ukse og
gJeipad framyver skjolden. Daa gjekk Grettir
framaat Heste hass Snekoll og gjorde eit rund-
lcast og Spennte Skjolden tesst han for ind-igje-
nom ga1zetl1ass og klauv kjake—beini, so ner-
kjeften hekk djllad. Daa vard det- Slut med gan-
1ingen11 hass, for han tapte burt det han Skulde
gaula med. 1 di Same drog han Gretti1· sverdet
au, og delde hovudet fraa kroppe, og heiv hos-su-
det med di dinglende gjeipe buytsetter markennz
og daa Snudde fylgjet hass Snekoll umkring og
rej i Susande renn uppjgjenom fjelleh
Einar og kjeringi hass og alle der paa
garde vart- no So glade ti honom Grettir, at-
dei inkje viste alt det gode dei vilde gjera ho-
nom. Daa han hadde voret ei stund, reiste
han att, og Ejnar leidde han ut med mange
gaavurz og dei var dei beste vener.
Fraa Bygderne.
OULstad »(ved Arendal) — Bladlesning;
ein samfundsstydjandeBrevskrivar; Fol-
kehø gskulen; Storthingsvalet iNedenes·
J Politikken likar Folk her ,,Fedrh.« godt, men
kann ikkje forvcel greida det »underlege Maalet-«
J det heile les me her mest srilynde Blad, som
»Verdens Gang« og ,,Norge««. Derimot trur eg
ikkje »Almuevennen« og ,,Fcedrelandet««— hev mange
Vener hjaa oss, endaa det siste Bladet, »Fædrel.«,
hev ;,,fast Korrespondent« fraa Øyestad. Denne
Brevsendaren er ein gild Gut. Han er Skulemeistar,
fraa Jadarkanten segjer dei, og er nok som ein
Aandsfraende aat Litle-Theodor i Vestnes, — med
den same Skriveklaaen og med det same utrulege
Vit paa alt og ingenting. Deifortel, at han vart
vrakat som Brevsendar aat eit av vaare beste Pro-
«
vinsblad, og so laut han daa umbord paa »Faedre-
landet«, som-—tok vcel imot denne gilde Hjelpes-
mannen. Der kann hatt no i all Mak liggja og
riva ned paa Folkehvgskulen og Lærararne der,
endaa han ikkje hev meir Greida paa dei Ting enn
ei Kn paa Almanakka. J rak Motsetning til dei
Synsmaatarne, som denne Maanen ber app, stend
den upplyste Folkemeiniiigi hellest. Snaudt nokot
Herad i Nedenes hev ofrat so mykje til Framhjelp
fyr Folkehngskulen paa ,,Vigmarken« som Oyestad·
Men til Gjengjeld hev Cand. Ullmann minst ein
Gong um Aaret gjestat oss og »udstro’t den vin-
gede skinnende Sæd til Føde for Faedrenejorden«
paa sin makalause, klaare, hugtakande Maate. Og
det hev’ gjort, at mange, som syrr saag skakkt til
Folkehngskulem av di dei ikkje kjende elder forstod
’n, no ser ’n—«i eit reint annat Ljos. Pietistarne
maa Gin likevael ikkje rekna med her. — Ordfararen
vaar er nok hellest den, som er verst aa skyna.
Han hev voret med og ytt privat Tilskot til Hag-
skulenz men daa det i Fylkesthinget var Tale um
aa bevilga 400 Kr. til den same Skulen, —— so
sagde den same Maanen Nei! — Forstaa sliktkven
som kann.
J Politikken vert her væl snart Liv no, daa
Val-Tid·i kjem» Det er nok den aalmenne Folke-
meining her, at me fraa Nedenes bør hava minst
tvo nye Thingmenn, um Valet skal duga. Gamle
Lindstol lyt me væk halda paa i lengste Laget,
endaa me var svært misnngde med honom i Toll-
Saki ifjor. Listnlmaa me væl og hava; Robygde-
laget hev ingen betre aa senda.« Jstadenfyr ngand
og Holm skal eg faa »Lov til aa nemna tvo nye,
som eg veit visst hev baadeDugen og Hagen til
aa gjera Rett fyr seg i Politikken. Den eine er
Kyrkjesangar T. Hans en fraa Landvik, den andre
er Gardmann Jvar Fløystad fraa Øystre Mo-
land. Altso vilde min Val-Setel, um eg skulde
velja, koma til aa sjaa so ut:
Ole T. Lindstøl.
Torjus Hansen.
Jvar Fløystad.
L. K. Listøl.
Den 27de Februar 1879.
Svein
Ein Fritenkjar.
Ei Forteljing or Samtidi.
xx·
(Framhald.)
Han saag paa henne med vaate Augo; ho
tagde og rorde seg ikkje. So stod han upp og
gjekk. Ragna sat etter og tenkte og tenkte; men
det gjekk i Vase fyr henne alt. Det var som Grunnen
gleid under henne, kor ho vilde sesta Fot. Ho
minntest paa nyttFaer sin og hans varslande Ord.
,,Eg dreiv min Vilje fram mot hans," tenke ho;
»no sit eg her raadlaus og aaleine og fcer Straffi.«
Aldri»hadde’ ho saknat Moer si so saart som
no. Men aa faa henne her inn i denne Tid vilde
vera Ufredsbod til Hauk: daa vilde ho tapa honom
fyr all Tid. -Kor skulde ho av? kven skulde ho saa
Raad hjaae — Vcdae Ho kunde ikkjc. Vondc
Tankar og ville Spursmaal skar inn og klayvde all
Bon, all Heilhug isBeni. Det var Guds rettvise
Straff hver eit ovmodigt Kvende, som hadde trutt
aa kunna vita hans Tankar og aa kunna vera
honom til Hjelp . . . . aa! so armt eit Kryp som
hv var no, fanst det ikkje paa Jordi. ———
Ho heiv seg i daaresjuk· Glsk yver Vogga —:
denne kjære Vesle aatte ho daa, um so alt annat
skulde svika! ——" Guten laag og sov; han var heit
i Vangarne og syntest ikkje sova rolegt; — enn
um han var sjuk? enn um han dnydde i Nott—!
Ho skvatt npp i Daudroedsla ,,Han maa hava
Daap!« ropad ho, og sende Bod etter Presten.
Xx1.
Presten kom; Ragna fortalde honom alt. Han
riste paa Hovudet. ,,De var tankelaus, som gifte
Dykk soleids,« sagde han. — ,,Eg hadde mine eigne
Tankar,«« sagde ho. Presten stirde paa henne.
,,Og so var eg for ung,« lagde ho snaggt til, at
ikkje Presten skulde spvrja« henne ut. —
Han forstod henneogsmilte snart. ,,Stakkars
Barn,« sagde han, ,,dersom De hev misteket Dykk,
so kann De trpysta Dykk med, at De no seer beta.
Detta slepp De ikkje fraa utan hard Strid. Tak
no Striden rett uppt Kannhenda trong De just
nokot slikts . . . til Baygjing og Lutring.«
Nye Storthingscmne fraa Telemarks
F1)lke.
Telemarkingarne hev fleire Gonger noiseinare
Tid, naar det hev lakkat mot Val-Tidi, voret dei
fyrste som hev magnat seg, og det er likt til det
gjeng so denne Venda·au· Men hossi me fyrr
hev plundrat og balat, so hev det daa·mest staeti
same Skora. Maatte det so sannt ganga betre no ! —4
Ein Brevskrivar hev manat paa, at so mange
Veljarar som mogleg skulde beda Sakforar Bentsen
i Kraakeray flytja upp i Amtet, so me kunde velja
honom til Thingmann· Det burde gjerast; sor han
er visst ein med dei beste — mest trugne, mest
rnynde —— me kunde faa. — Men so hev me «au
fet, at Ungdomen i Morgedal alt hev valt sine
Thingmenn, som daa er — eg hadde ncere sagt
Morgedolar alle ihop. Rett fo ille er det no ikkje;
for berre ein var Morgedøl, dei andre er ein
fraaKvitseid (Hovudsokni), ein fraa Seljord
(Grannegjeldeti Anst) og ein fraa Laardal
(GrannegjeldetiVest). Naa, naa! Gin kannikkje
undrast paa, at Folk helst vil velja paa sine eigne
Sambygdingar; det er dei, Eiii kjenner best, maatru,
og dermed liter mest. Det var endaa vænt av
Morgedzeilarne, at deiberretok ein or si eigiBygd
og so leet Hovudsokni og Grannegjeldet faa ein
kvar, dei med. Hadde dei havt fleire aa veljapaa,
so kanskje dei andre Gjeldi au hadde fenget kvar
sin! —
Hellest er det visst rett nok, at Meiningii
Fylket, like eins som i Morgedal, er den, at me
maa hava 3 nye Thingmena Det, som det gjeld
um, er aa faa fram Veiier av kristeleg som solkeleg
Fridom og Upplysning, Vener av Folkehagsknlen
" og Maalsaki. Rind e, Bentsen, Jespersen og Haukom
vilde alle vera hvvelege Emneiso Maate· Rinde
er den einaste av vaare Thingmenn, som hev vist
seg fullt lit ande; han hev ført Framtidisin Politik«
og difyr vil me halda paa honom. Bentsen hev
syrr i si Storthingsserd vist, kor han er heime og
kvat han vil; fekk me honom vilde det visst vera
Fylket til baade Gagn og LEra· Jespers en, Presten
i Drangedal, kann me og lita paa. Han hev ærlegt
og greidt synt oss, so som det samer seg ein Mana,
at han elskar vaar Sak og held paa Fridomen.
Ho kjende seg lettad ved denne Maaten aa
sjaa Tingen paa. Graaten kom Upp- mild og My-
sande; fo hugsad ho paa Foreldrisine, og Graaten
vart sterkare. Presten sat og saag paa henne-
,,Gnn all den Sorg, enn all den Graat, som daa
altid skal fylgja detta stakkars Livet,« tenkte han
fyr seg sjølv i still Medynk. »
— — »Kunde De ikkje daypa Barnet her
heime?« spurde Ragna, prvvande og rædd· ,,Hei-
me —?«’ spurde Presten. ,,Ja . . . so han . . .
ikkje visste det! Eg trur han var glad det vart
avgjort . . . berre han sjølv slapp aa samtykkja.«
Presten saag aalvorlegt paa henne. ,,Detta meiner
De ikkje,« sagde han. Ho vart blodraud, greet so
paa nytt. ,,Kvat skal eg gjera?" spurde ho raad-
laas.
,,Dersom Hr. Hatik stend fast paa Sitt,« sagde
Presten, »so maa De anten fylgja hans Vilje —
og so ganga ut or Statskyrkja, elder so maa De
. . . skilja Lag med honom, bruka Moer-Retten,
taka Barnet med Dykk, og fara heim. — Det bydst
ikkje andre Vilkov« ·
,,Eg kann ikkje velja nokot av deil« jamrad
Ragna i Vonlaysa.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
