Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Eit Blad aat det uorske Folket.
M;
Kjein ut tvar Onsdag og Laurdag.
Pris fyr Fjordnngaaret: l
Kr. l,(10 (—— 33 ß) med
Porto og alt. Betaling
fyreaat i
chT 57.
Lanrdag den 6te September 1879.
Lysingar kostar 10 Ore
(3 ß) Petitcina, og daa
’ etter Maaten fyr større
i V«okstavar.
ZLE Aar;
Hogsknleserdi til Danmark.
(Framhald.)
Maaiidagen var me paa den hogste »Tinden«
dei aatte paa Mors —— Salgjerhoi, som visseleg
maatte segjast aa vera »stor millom sine eigne". k
Kl. 2 koyrde me gjenom LEreporteii, som var baade
· væn og national, inn paa Tunet hjaa han Jeiis
Bok· For ei Mengd med Folk og Vognerl Me
vart bedne inn og inillom annat trakterade med
Gamalt-Øl. Det var sterkt og liktest Hardanger-
Olet hjaa oss. Fyrst naar det var aarsgamalt,
hadde det rette Smaken, sagde dei. So skulde me
,,til Fjells«, men so mange Fjellsolk heve eg endaa
aldri set paa eingong,———uin Lag 1000 tenkjer eg.
Fyrst gjekk Ein og bar Danebrog, som hadde Ordi
»Og Maalet er Danmarks Fnelsel—«« i den kvite
Krossen. Deretter bar ein annan dei tri Nordiske
Flaggi saman, men Danebrog var imillom. Ja
detta er Meining i, tenkte eg, Danskariie veit ’aa
halda paa Æra si. Paa Salgjerhoi var Flagg
uppsette. Me saag mykje godt vidt yver Mors,
Tr) og ’Limfjorden. Men det var mykje det same
uppatt, so Augat snart vart trøytt. Her kunde ein
segja syr Vissa, at ein saag ,,Kyrkjur so mange
som tjuge« og visst fleire og. Eg laut hugsa dei
Ordi, ein Prest hadde sagt til meg um Fyremiddagen,
daa me og stod paa ein hog Stad: ,,Her ser De
vaar Sogal Kjempehaugarne syner den gamle Tidi,
alle desse Kyrkjurne Millomaldren, og Samningshuset«
med Ansgars-Kyrkja ved Sida den nye Tidis«
Flaggi veiftad yver den store Folkemengdi, og ein
Prest helsad oss Norske med ein Tale. So sette
me oss ned i Bakken, som hallad bratt ned til Lim-
sjorden· Det gjorde godt aa sitja der og sjaa ut-
yver; — me var daa betre no enn Harald hard-
raade, som foor paa desse Staderne mest som ein
Tjuv· — So var det Talar og Song· Ein ung
Jute hugsar eg so vel, han heitte Jens Mortensen
og var Høgskuleloerar, trur eg. Han sortalde slik
ei fager Sogn, som han utlagde um Danmark og
Sud-Jutarne. Det var ingen Vande aa skyna hans
Jutske Maal. Eg tykte det var fint og. J Gramma-
tikken skil Jute-Maalet seg ikkje so reint mykje fraa
detDanske Bokmaaletz det er Klangen og alle desse
halve Ljodarne, Jutarne legg kring um, som gjerer
største Brigdet. — Det var korkje Sjnostorm elder
Toka, som jagad oss sraa Salgjerhøi, men Regnet.
Eg lyt fortelja nokot, som hendeiLoda hans Jens
Bol. Me var inne og skulde taka til Nista vaar.
So var det ein lang Inte, som fleire Gonger denne
Dagen hadde voret til og bedet ,,Maalstroei)eren«
tala. No kom han atter, og ,,S)Iiiaalstrceveren« sagde
daa, han skulde tala syrste Garden me kom til-
Juten er ikkje nøgd med detta; han er komen 1
Mil fyr aa hoyra »Maalstrieveren«x mange av hans
Landsbyfolk er komne paa same Maaten, og no skal
dei heimatter. So lyt daa ,,31liaalstrakveren« upp
aa ei Vogn der i Loda og tala nokots Han lovar
Aaa sortelja i Noreg, at Jutarne koyrer 1 Mil fyr
aa hoyra den Norske ,,Maalstrceveren«, — og naar
han no her fortel detta, so fer han ettersLovnaden
sin. Sidan steig den lange Juten upp aa Vogni
og talad miskje godt um Norske Greidur. Gg vart
forbinad paa, kor godt han kjende Gruiinlogivaar.
Sidaii koyrde ine fraa Gard tilGard, og alle
Stader hadde dei Danebrog. Smaagutarne hadde
samnat seg kring Flaggstengerne· Det same vilde
dei visst gjera hjaa oss, naar me berre fekk Flagg
paa Haugen ved Huset. — Klipgaard laag ned i
ein Dal. J Hagen der var det Meiningi aa halda
Mate. Talarstolen var uppsett paa den fine runde
Ballen, som laagso logntumkrinsad av store Laud-
tre. Elles vart ikkje Maten syr Kroppen gloyind
helder; for Matbordi stod og lokkad vel gode til
det. Naar me hadde senget Metteii vaar, tok me
paa aa syngja og stevjast der inn millom Skogen,
og Danskarne hadde stort Gamaii av detta; det var
,,eit Ljom fraa dei Norske Fjelli.« Det var reiiit
illa, at det kom slikt eit Regn denne Kvelden, so
me ikkje kunde vera i Hagen. Me maatte halda
til i Loda paa Garden, men den romde bra mange
og. J Loda gjekk det baade varnit og morosamt
fyr seg til langt ut paa Notti. Mange talad og
mykje godt vart sagt. Ein ung Dansk Prest,
Thomsen heitte han, sortalde fint og livande det
Norske Eventyret um ,,Dumme Menn og Troll til
Kjerringar« og sagde mykje godt uin det. Visst alle
saman vart meir tanketroytte enn fotetroytte av
denne Fjellferdi; for det var so miskje aa høyra·
Tysdag var sidste Dagen vaar paa Mors.
Det var daa Fest i det store Samningshuset tett
med Galtrup Hogskule. Huset er kostat upp av
Bonderne der ikring, og er so stort, at det romer
ein 1100 Maan. Der held dei kristelege, solkelege
og politiske Mate. Dei byggjer ikkje med sliktEin-
syn, som naar dei hjaa oss set upp desse Bane- »
husi. Denne Gongen var det berre innbedne Folk;
utan hadde det vortet for mange. Det skulde vera
paa Lag 500· Skjotarlaget var fyrst og fremst,
og fo ,,Skjotar-Gjenturne«. For. dei hadde den
Visi, at naar ein Gut var Skjotar, so var Gjen-
turne i Heimen han-3 Skjotarijentur, d. v. s. dei
var sjolwsagde til aa vera med paa Skjotar-Festar
og so. »Smaafolket« (Husmannsfolket) var ikkje
gloymt, daa mange av deiin var innbedne til Festen.
Denne byrjad Kl. 2 med det, at Skjotararne med
det Danske Merkjet i Brodden marserad framum
Samningshuset. Sidan synte deisin Dugleikbaade
ute og inne; dei sprang, deihoppad, fiktad og synte
mange gode Jdtrottar. Dei var socert godt upp-
tamde, tykte eg, og aatte ein Stødleik, som ein nok
ikkje altid sinn paa vaare Eksermoar. Etter detta
tok Dansen til, og ein kann vita, at dei Norske
Gjenturne inkje hadde mykje imot aa taka ein Sving
med dei Danske Gutarne, naar dei var slike Karar,
som dei no hadde synt. Gleda var aa lesa i alle
Andlit; det einaste, som var i Vegen, var, at det
vart helder trongt, for alle vilde. dansa: me med
dei Danske og Danstarne med dei Norske. Ein
Samanstoyt og tvo hadde likevcel ingenting aa segja;
det »heiyrde med til Dansen«. Midt rinder alt maatte
me til med ,,Kjeringi med St aven«. Meii so kjem
det beste; ein av dei hogste Danske Gutar hev
Danmarks Merkje, —’tek ei Norsk Gjeiita QSYQ
kvar sinn seg ein Make— og so gjeng dei fram tvo
og tvo, so heile Mengdi kjem med i Rekkja; Mu-
sikken spelar upp til
,,Den Gang jeg drog afsted,
min Pige vilde med,« —«
heile Flokken syng med, Toiiar og Ord gjer Lufti
sterk og varm, det ljosnar baade ute oginne, Augat
ser fram gjenom Tidi og opgaar Sud-Jutland vunnet
og Noreg loyst or all ,,framand Trældom«’. Den
eine Songeti etter den andre kvelvde seg ut yver
Laget. Aldri heve eg set so uppkveikte Folk som
no, og Gjenturne var sælaste«av alle. Sidan um
Kvelden vart det Tale paa Tale baade av Danske
og Norske, og denne Gongen var Punsen attaat.
Millom Talararne var ein ,,rett og slett«Bonde og
ein Husmann av same Slaget; Husmannen tykte
eg mest talad gildast av alle, som her bar fram
Ordet til »dei kjære Norske Gjester«. Men so Far-
vel med so mange tusund Takt. Me skulde shelsa
og helsa- hilng Og hUgsM
Det var saart no aa taka fraa dei kjærlege
gode Folki paa Mors; me hadde vortet so vel sag-
nade hjaa deiin og hadde havt det so godt. Um
Fyremiddagarne hadde me· jamleg voret ikring paa
Vitjing og daa mest hjaa,,Smaafolk-«. Dethadde
voret so sælt aa sjaa, kor venlege dei var, og kor
dei livde med i det tenkjande Mannsliv, endaa
dei berre var ,,Smaasolk’«.
Daa me um Onsdagsmorgonen koyrde til
Sundet millom Mors og Ty, var det tokutt og matt-
Men Folk hadde Flaggi uppez dei nikkad til Velfar
gjenom Vindaugo; sume kom utog helsad, og sidan
stod dei og saag etter oss-
(Meir.)
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
