„Den kirkelige ans kue lue." 41 Grundtvig skil greidt. mi 11 om tru og lære. Desse tvo sp urs maal klaargjorde han i skriftet -,0m den sande Kristendom og Kristendomens Sandhed". (1825). Det han her vil faa løyst- og utgreidt er dette: 1. Kva er den sanne kristendom? 2. Er kristendomen sannheit? Desse tvo spursmaal maatte ein halde greidt ut i fraa einannan. Det förste er eit historisk spursmaal. Dersom ein kunde paavise ein annan kristeleg kyrkjelyd med ei onnor daaps-pakt og truvedkjenning, ein annan daap og ei onnor tru, som var hygd paa Jesu grunning (indstiftelse), — so fekk ein gjere det. Men det har ingen kunne gjort. Difor maa ein halde fast ved daapspakt.a som uttrykk for den sanne, ophavlege, historiske kristendom, Ein kan setje noko anna op imot dette; men det kan ein ikkje kalle kristendom, kva det so kan vere. Er vi so samde om, kva som er verkeleg, sann kristendom, so kjem spursmaal et, om vi erkjenner honom for sannheit, om vi vil take imot kristendomen ei ler ikkje.—Dette er det andre spursmaalet, som soleis er eit samvitsspursmaal for kvart einskilt menneskje. Og her lyt, ein faa staa fritt o: ikkje ytre, borgarlege refsingar eller løner for, korleis ein her vil staa. Det er religionsfr iheit. Det einskilde menneskje maa her gjere, tenkje og tru under eige ansvar og etter si eiga samvitt.ig-heit. Skulde ein bruke borgarleg løn eller straff, vilde det berre føre til hykleri. „Det er meget bedre at være en ærlig hedning end en falsk kristen,u segjer han i utgrei din ga si „Om religionsfrihed" (1827). Trua og hennar vedkjenning skulde vere „en fri sag mellem den usynlige over og det usynlige i mennesket." Kristendomen er trua paa Jesus Kristus og hans frel-sargjerning. Den er uttrykt i truvedkjenninga, slik ho lyder og allstødt har lydt ved r] a ap en. Der finst. det. vi trur paa.