Sfjnjr. Naar ein skal skrive eller tale om noko, som har vore oppe i norsk aandsliv eller samfundsliv ett,er 1830. kjem ein altid tilbake td entusiasten, fridoms mannen, oplysningsman-nen, drøymaren, stridsmannen,diktaren i „Hjerterum", Henrik "Wergeland. „Glem ei n, menneske, at du ev s tø v, Gjem ei, at du er mere end støv.'* segjer han i „Skabelsen. Mennesket og Messias". Soga syner oss so ofte dette, at naar menneskja er paa. veg til aa gløyme sit verd som menneskje, paa veg til aa verte tekne soleis av det, som høyrer jorda til. at dei hekl paa gløyme sit menneskje vord, daa staar det fram menn, som minner dei om. kva dei er, og kva skaparen vilde daa han skapte dei. Hj aa dei gamle hebræarar vart slike menn kalla profetar. Dei var Jahves profetar, som skulde minne folket om sine opgaaver. Men det er ikkje berre jødefolket som har havt slike. Det er tilfelle med alle folk som har eit namn i soga. - Henrik Wergeland var ein slik Guds profet, for det norske folk. Og det gjekk med honom som med so mange profetar: hans samtid forstod honom ikkje, vyrde lite paa hans tankar og arbeid. I den boka han i heile sit liv saag paa som sit hovudverk: Skabelsen, Mennesket og Messias, fører han i første del fram tvo englar. Phnn-Abiriel og Ohebiel Daa den første „søger sig et hjem i mennesket" og gøymer seg i den nyskapte, sovande Adam. vert Ohebiel rødd. Mannen Adam der ei av himlens aander hai- faatt rom, skal live saman med Eva, denne dyriske skapning, dyremenneskjet, som ikkje hyser ei himmelsk aand i seg; ho vil drage mannen ned til dyrestandpunktet: „Thi hvad er kvinden mod munden nu? Ei mer hans lige i sjæl og hu, en sanseduft mod aandens fornuft ei mellemled imellem hajn og de skabtes rækker."