A 'orge. 91 so. at barneskulen, som folkehøgskulen skulde byggje pan. var skrøpeleg i dei fleste bygder. Det var omgangsskular for det meste, og mange av „skoleh ol der neu so tilgjorde, at dei vart til ordspraak. I slutten av 30-aara vart dette betre. Vi fekk ei likare utdaning for lærarane. Men oplæringsinaateii var i lange tider utover deri gamle: det var høkerne og lekserne, som var det vigtigaste, serleg daa i religion. Lærarane livde avstengde kvar i sine bygder,og det var lite høve til aa faa høyre og lese meir enn det dei hadde havt paa lærarskulen. Mange maatte greide seg utan lærarskule og. Millom dei som fekk meir liv hjaa lærarane og ei meir livande op bering. maa først og fremst nemnast Ole Vig. Med større rett enn om nokon annan kan ein segje 0111 honom, at han er grunnleggjaren av ein norsk folkeskule. Dei taskar som Grundtvig og "Wergeland hadde sett fram. tok Ole Vig op og førde ut i det praktiske liv. Han var ikkje eit geni som dei tvo andre; men han var ein av desse mil-lommenn millom folket og dei store, dei geniale, desse som syrgjer for aa faa dei store tankane i kvar manns eige. Han vart arvtakaren etter Wergeland som folkeskii-bent og folkelærar. og var den første læraren i Norge, som fekk eit nærare kjennskap til Grundtvig. ole vuj.