174 /'V/ Ike hm/x kulen. heim og tok straks til paa skulen. Og so barst det til aa byggje. I 1875 var huset ferdi gt. Det vart kalla „Helg-heimfor det skulde vorte „et helligt hjem for vor ungdoms haab," Sverdrup og Dahl skulde skifte arbeid og ansvar mil-lom seg. Sverdrup som var sterk, skulde vere styrar, Dahl husfar paa skiden. Sverdrup hadde det altid annsamt og hadde vei heller ikkje so stort lag med elevane utanom skulen. Dei vilde helst ha honom paa talarstolen. Dahl hadde dei derimot lettare for aa kome nær. Han var omkring paa, roma deira og tala, med dei og fortalde om alt. han hadde set og røynt, I 1878 vart Dahl styrar. Elevar kom det nok av fraa alle kantar av landet, mest sjølvsagt, fraa Vestlandet. I den første tid kom det ofte vaksne skjeggbussar, som hadde lært. seg sine eigne vaner, som ikkje a,It id høvde for skuleungdom. Dahl vilde ha god orden i skulen sin, og ban hadde ofte mange vanskar med dette. Han tala beint ut om det, ban mislikte, og slikt, er det ikkje alle som toler. Olav Hauge, som no er styrar for skulen, og som sjølv gjekk der daa ban var unggut, segjer om Dahl: „Han hadde ikkje noko av det, at ein skal tegja med veilorne, so ein kann verta betre til vens med ungdomarne. Men ban var kanskje svært snøgg til aa tala dei til rettes, og det, kunde stundom ganga drjugt ofte fyre seg. Eg trur mest at han dei siste aa,ri brigda noko paa dette. Hadde ikkje ungdom arne havt slik ei sterk kjensla av at heile hans arbeid var bore og drive av kjærleik til dei, kunde dei lett ha vorte litt tykne paa han, men det er visst ikkje mange som held mindre av han, fordi nm ban ber ikkje tolde mykje. Kaar han kom i døri um morgonen, kunde me jamnast straks merka um det var noko i vegen, dersom det var noko aalvorlegt daa. Det laag daa gjerne ei sky yver andlitet hans, og det var ingen i klassa som hygde seg, um ein visste seg aldri so fri sjølv. For han kunde skjenna slik at