184 t'olke li øgä kitlen. hadde f'aatt i stand, som hadde so god pengestudnad, og som var kjælebarna til sk ule di rektorane, prestane og alle, som heldt paa det gamle t skulestell, kyrkje] i v og samfunds skipnad. Det var i grunnen merkel egt, at det ikkje gjekk verre enn det gjorde. Lærarane ved folkehøgskulane var mest alle saman grundtvigian arar. vinstremenn og ma al stue v ar ar og stod i opposition til lieile det gamle styr og stell. Det var ikkje aa vente, at fleirtalet av ordførarane i kvart amt skulde sky ne alt dette, som dei no vart sette til aa døme i. At amtmann og skoledirektør var imot, gjorde og sit. Dei Heste ordførarar hadde vei havt lite høve til aa setje seg inn i. kva, det i grunnen var striden stod om. Dei skular som fekk tilskot, kom likevel til aa staa svært utrygge. Eit aar kunde skulen faa litt hjelp, det andre aaret ikkje. Amtsskulane flutte i den første tid fraa bygd til bygd og tok op elevar like fraa konfirmasjonsalderen. Grundtvigs meining om, kva som var den verkelege ungdomstid — tida fraa 17- 18 aar og utover — det var noko, som amts-skuleus folk anten ikkje kjende til eller vilde bry seg om. Mange folkehøgskular vart ved dette nøydde til aa slaa, av: ta elevar yngre enn rett var. Paa den ma aten kom skulane til aa arbeide med for unge elevar. Det kunde ikkje bli retteleg ungdomsskular, men halve barneskular eller skular for ungdom i overgangsalderen. Til dette kom so politiken: Amtsskulane vart høgre skular, folkehøgskulane vin s tresk ul ar. Det beste tidsbilæte fær ein, naar ein ser litt paa kvar skule. Ullensvangs folkehøgskule. Den 17de mai 1869 var mange saman paa Lofthus i Hardanger til fest, og millom dei tvo gutar, som hadde vore paa Sagatun. Det vart daa mykje snakka om folkehøgskulane, og alle var samde om, at dei lånt freiste aa. faa ein