Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
AV LAAK ÆTT
135
Leiv stod som han var vakna or ein Draum. For
sit Umskifte! Heile Glansen var strokin av „Baronen".
Kven var det som stod der no? Ein litin mager Tufs
av ein Kar, ein Stakkar, eit Armodsting, og ein Skarv
attpaa! Leiv kjende seg reint flat. „Farvel," sagde
han. Baronen vart stygg aa sjaa paa. Det gjekk
liksom tvo Baaredrag i Kross yvi Andlite hans, Skam
og Harm fraa den eine Sida og Svivyrding fraa den
andre. „Ursäkta," sagde han speande; „eg tok Mr.
Hegglid for ein Mann. Naa! Farvel, Barne mitt.
Armod og Stormod høver laakt ihop; fær De liva ei
Stund og tola sümt av det eg hev tolt, so vert De
Filosof De med, skal De sjaa." Han gjekk; Leiv
kjende som ei Letting.
Men han var skamfull au. Det som denne
Stakkaren hadde sagt, og som høyrdest so laakt ut i hans
Munn, med alle dei kloke Ordi hans, — hadde kje
han sjølv vori innpaa det same? Hadde han kje gjengi
her og harma seg paa sin Lagnad, meint at han leid
Urett, tenkt Ting som var nære-paa Hæding mot
Styraren sjølv? No vart dette so ille umanslegt; han
skjemdest av det. Det var Stakkarsdom og
Styving-skap; no fekk han vera vaksin.
Naar alt kom ihop, so var ikkje alt misst med dei
Skillingane i Banken. Han hadde god Løn; og
etterkvart fekk han meir, naar han stelte seg rett. Paa
Alvhild turvte han ikkje tvila; det var god Ætt der;
ho for ikkje med Svik. Og kunde ho vente fire Aar,
ho venta det femte med, um so maatte vera. Og
Hegglid stod. So snart han kunde segja naar han venta
seg heim vilde han skrive; Brev um det som no hadde
hendt kunde bli mistydt; Brev kunde i det heile vera
faarlege; og dei turvtest ikkje; naar ho fekk Helsingane
hans, so visste ho at han ikkje sveik.
Det var nok vondt aa høyre so lite fraa den ein
tenkte mest paa; det kjende han sjølv. Men det som
ikkje let seg brigde fekk ein bera. Og jamvel han
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
