Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
SELD TIL DEN VONDE
171
Stig burt gjenom ein Gang; ei Dør gjekk upp og att;
so var alt stillt. —
— Det var ei Stund fyrr ho rett hadde Mod til aa
røyve paa seg; so freista ho so smaatt um ho hadde Magt
til det; og so krabba ho seg upp. Drog seg inn i
Koven sin; tok Klæde og lagde i eit Knyte; fann fram
or Skrine sitt Gullringar og Sylvstas som ho hadde
etter Mor si; lagde ei Salmebok varlegt inn-i Barmen;
stellte Haare sitt og fjelga paa Klædi. Ho var som i
Ørska; alt gjekk so seint og høgtidslegt som ho stellte
til Likferd. Og sjølv var ho so bleik som det var ho
som skulde aat Jordi. Ei Tid etter kunde ein sjaa
eit Kvende med eit Knyte i Handi rusle stilt og ustødt
ut gjenom Tune; men ingin skulde tenkt at dette var
den same Gjentungen som fyrr for her og sprang, lett
og vill som Hind i Skogen. Den gamle Gjenta stod i
Kjøkdøri og stirde; ropa men fekk ikkje Svar.
Gunhild drog seg burtetter Vegen; det gjekk so
seint og smaatt. Daa ho kom burt i Skogkanten sette
ho seg paa ein Stein. Ho saag seg attende. Der laag
Garden; der hadde ho aatt heime. Der budde Far
hennar; der budde Minni etter Mor hennar; der hadde
ho livt og vori glad i attan unge Aar. Der uppe laag
Skogen; der hadde ho henta Blomar og Bær; sungi
kvate Visur; sét utyver Bygdi; elska og tenkt so mange
glade Tankar. No tok Dagen til aa minke; Myrkre
kom sigande svart og tungt. Ho maatte herifraa. Ho
reiste seg upp att; fraus; gav seg i Vegen. Det bar
til Nes.
Det var Kveld, daa ho kom dit. Myrk Kveld og
vaat Kveld. Det var paa Vaarparten; og Maanen var
endaa ikkje uppkomin. Gjenom lange Sky-riftir saag
ein upp til ein svartblaa Himil med faae bleike Stjernur,
som drog seg uendeleg langt inn. Gunhild fraus og
var trøytt. Det som hadde hendt henne laag yvi henne
som ei Tyngd; ho hadde ikkje Magt yvi seg sjølv og
kunde ikkje faa klaare Tankar for seg. Ho stod lengi
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
