Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
228
STORDAAD
No saag dei „Dampen."
Dei glytte urolegt til kvarandre fraa Sida. Dei var
rædde kvarandre, og dei venta paa kvarandre. Medda’
var godt, men —.
„Mor har itte smakt Mat i Da’," sagde Johanne.
Hans saag ustødt paa henne; han visste det.
„Der var en Brøskalk i Skape’, aa den fik vi . . .
for at dere ska vera flinke aa komma snart hjem
igjen mæ Penger, sa ’a Mor."
Hans saag ned i Gata og tagde.
„D’ær itte greit aa vera sjuk, veit du," sagde
Johannne.
Det drog upp til Graat i ’n Hans; han forstod kva
Veg det no bar.
„Aa dæ kann vera uvisst, ’aa snart vi faar noe i
Ettermidda’," heldt Johanne fram.
Hans glytte med lengtesjuke Augo bort-til „Dampen".
Alle skulde inn der; alle skulde ha Middag . . .
Munnvikine hans tok til aa vride seg og skjelve.
— „Jæ tænker vi gaar hjem tel ’a Mor lell, jæ!"
sagde Johannemor med stort Tiltak, men so livlegt ho
kunde, til aa kveikje den vesle Stakkaren upp.
„Ja vi faar vel dæ da!" skreik Hansemann. Han
saag „Dampen", han kjende Mat-Teven . . . kunde
ikkje tvinge Graaten; storgrét, stridgrét; men labba i
Vegen so fort han kunde, so Systeri ikkje skulde sjaa
det. Sinna var han og.
Systeri gjekk eit Stykke etter. Ho kunde ikkje
heller tvinge Graaten. Men det var ikkje verdt at ’n
Hans saag slikt-no.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
