I2 „Neen, zij niet," zeg ik en Vader hoort hoe mijn stem beeft. „Was 't kind geboren ?" zegt Vader. „Ja," antwoord ik, „en ze had het gesmoord. Het lag dood naast haar." „Maar ze was zeker gek." „Neen, dat was ze niet," zeg ik. „Ze had het gedaan om zich op mij te wreken, omdat ik haar gedwongen had. Ze zou het toch niet gedaan hebben, als ik met haar getrouwd was, zei ze, maar nu had ze gevonden, dat als ik geen kind met eere hebben wou, ik er in 't geheel geen hebben moest." Vader wordt heelemaal stil van verdriet. „Hadt je je op dat kind verheugd, Kleine Ingmar ?" zegt hij eindelijk. „Ja," antwoord ik. „Wat ellendig toch, dat je zoo'n slechte vrouw moest krijgen." -- „Nu zit ze zeker in de gevangenis ?" zegt Vader. „Ja, ze kreeg drie jaar." „En daarom wil niemand je zijn dochter geven?" „Ja, maar ik heb ook geen een gevraagd." „En daarom heb je geen macht in de gemeente ?" „Ze vinden, dat het niet zoo met Brita had moeten gaan. Ze zeggen, dat als ik een flinke kerel geweest was, zooals jij, Vader, dan zou ik wel met haar gesproken hebben en er achter gekomen zijn wat haar scheelde."