1 4 „Ja, daar had ze blij om moeten zijn," zegt Vader. „Vindt je dan niet, dat het mijn schulkl is, dat ze in de gevangenis kwam, Vader ?" „Ik vind, dat ze zich zelf er in gebracht heeft." Dan sta ik op en zeg langzaam : „Je meent dus niet, dat ik iets voor haar hoef te doen, als ze er in den herfst uitkomt ?" „Wat zou je moeten doen ? Met haar trouwen ?" „Ja, dat moest ik eigenlijk." Vader ziet me een poos aan en vraagt : „Houdt je van haar ?" „Neen, ze heeft alle liefde in me doodgemaakt." Dan slaat Vader de oogen neer en zegt niets, maar begint na te denken. „Zie je, Vader, ik kan er maar niet over heenkomen, dat ik de schuld van het ongeluk ben, " zeg ik. — De oude blijft stil zitten en antwoordt niet. „Toen ik haar 't laatst zag, was het voor 't gerecht, en toen was ze zoo zacht en ze schreide er zoo om, dat ze het kindje niet meer had. Er waren er veel, die schreiden en de rechter had ook tranen in de oogen. Hij gaf haar ook maar drie jaar." Maar Vader zegt geen woord. „'k Zal een zwaar leven krijgen in den herfst, als ze naar huis moet," zeg ik. „Ze zijn niet blij, dat ze thuis komt op Bergwoud. Ze vinden, dat ze hun schande heeft aangedaan, en je kunt nooit weten of ze haar dat niet verwijten. Ze zal altijd door thuis moeten blijven,