I5 ze zal niet in de kerk durven komen. 't Wordt zwaar in alle opzichten." Maar Vader antwoordt _ niet. „Maar voor mij is 't niet gemakkelijk met haar te trouwen. 't Is niet prettig voor iemand, die een groote hoeve heeft, iemand tot vrouw te krijgen, waar de knechts en de meiden op neerzien. Moeder zou er ook niet mee ingenomen zijn. Ik geloof niet, dat we menschen zouden kunnen vragen op een bruiloft of een begrafenis." Vader zwijgt maar aldoor. „Zie, voor 't gerecht heb ik geprobeerd haar te hel- pen zoo goed ik kon. Ik heb tegen den rechter ge- zegd, dat het mijn schuld was, omdat ik haar gedwon- gen had. Ik zei ook, dat ik haar voor zoo onschuldig hield, dat ik, als zij maar van gedachten veranderde, nog dienzelfden - dag met haar zou willen trouwen. Dat zei ik, omdat ze dan misschien een zachter von- nis zou krijgen. Maar hoewel ze mij twee brieven geschreven heeft, kan ik niet merken, dat ze van ge- dachten veranderd is. Dus begrijp je wel, dat ik nu niet verplicht ben om haar te trouwen." Vader zit maar aldoor stil te denken. „Ik weet wel, dat dit een menschelijke manier is om de zaak te bekijken en wij, Ingmarsens, hebben altijd met God op goeden voet willen staan. Maar soms denk ik toch ook, dat Hij niet willen kan, dat een moordenaar- ster zoo hoog verheven worden zal."