r 6 Vader zwijgt nog altijd. „Je moet er om denken Vader," zeg ik, „hoe moeilijk 't is een ander te zien lijden, zonder te probeeren te helpen. Ik denk wel, dat alien in de gemeente denken zullen, dat het verkeerd is, maar ik heb het al die jaren te zwaar gehad om niet te probeeren iets te doen, al ze vrijkomt." Vader blijft onbeweeglijk zitten. Dan komen me de tranen in de keel en ik zeg : „Zie je, ik ben nog een jonge kerel en er is zooveel voorgoed voor me verloren, als ik met haar trouw. De menschen vonden, dat ik verkeerd gedaan heb, an zullen ze dat nog meer vinden." Maar ik kan Vader niet bewegen iets te zeggen. „Maar ik heb er ook over gedacht, dat het vreemd is dat wij, Ingmarsens, zooveel honderden jaren lang onze hoeve behouden hebben, terwijl alle anderen telkens van hun akkers weg moesten. En ik denk, dat het is omdat de Ingmarsens trachten de wegen Gods te gaan. Wij, Ingmarsens, hoeven niet bang voor menschen te zijn. Wij moeten alleen maar Gods weg gaan." En dan ziet de oude op en zegt : „Dit is een moeilijk geval, Ingmar. Ik geloof dat ik naar binnen zal gaan en de andere Ingmarsens om raad vragen." En dan gaat Vader in de groote kamer en ik blijf zitten waar ik ben. En ik zit daar te wachten, te wachten ; maar Vader komt niet terug. Als ik dan uren lang gewacht heb, verveelt me dat en ik ga naar binnen, naar Vader.