22 Het kopje, dat Moeder Marta in de hand had, trilde even, zoodat het lepeltje op het schoteltje rammelde. Toen werd het angstig stil in de kamer. „Wij dachten, dat het maar 't best is, dat zij naar Amerika gaat." Hij hield weer op. 't Bleef even stil. Hij zuchtte. Wat waren die menschen toch weinig toeschietelijk ! „We hebben al plaats voor haar genomen." „Ze komt toch zeker eerst thuis, " zei Ingmar. „Neen, wat zou ze thuis doen ?" Ingmar zweeg weer. Hij zat met bijna gesloten oogen, heel stil, alsof hij sliep. Maar nu begon Moeder Marta te vragen: „Zij moet zeker kleeren hebben ?" „Dat is alles al in orde. Er staat een kist gepakt bij koopman Lofberg, waar we altijd uitspannen, als we naar stad gaan." „Gaat uw vrouw haar niet nog eens zien ?" „Ja, zij wil er heen, maar ik zeg, dat het beter is die ontmoeting te vermijden." „Ja, dat kan wel zijn." „Bij Lof berg ligt geld en haar plaatsbewijs ; dus heeft ze al wat ze noodig heeft. Ik dacht, dat ik Ingmar dat even zeggen moest ; dan heeft hij zich de zaak niet meer aan te trekken, " zei de afgevaardigde. Nu zweeg Moeder Marta ook. Haar hoofddoek was achterover gegleden en lag in den nek, en zij zag neer op haar boezelaar.