27 als hij was, bleef hij stil liggen en hoorde zoo, wat er gesproken werd in de groote kamer. „Zeg mij nu eens, Kaïsa, hoe wist je dat Brita niet van Ingmar hield ?" vroeg Moeder Marta. „Ja, dat hoorde je immers al dadelijk. De menschen zeiden, dat haar ouders haar gedwongen hadden," antwoordde de oude vrouw ontwijkend. „Spreek nu vrij uit, Kaïsa, want als ik je vraag, hoef je er niet tegen. op te zien de waarheid te zeggen., ik geloof, dat ik wel verdragen kan te hooren wat je te vertellen hebt ?" „Ik zal je dan zeggen, telkens als ik dien tijd op Bergwoud kwam, scheen 't me toe, dat ze er behuild uitzag. Op een dag, dat zij en ik alleen in de keuken waren, zei ik tegen haar : „Je doet een mooi huwelijk, Brita." Ze keek me aan, alsof ze dacht, dat ik haar voor den gek hield. En toen zei ze : „Ja, dat mag je wel zeggen, Kaïsa : mooi is het." „Ze zei dat zóó, dat 't, me was alsof ik Ingmar Ingmar. sen voor me zag. En hij is immers niet mooi. Maar daar had ik nooit over gedacht, want ik had altijd groote achting voor de Ingmarsens. Maar nu kon ik niet laten even te glimlachen. Toen keek Brita me aan en zei nog eens : „Ja, mooi is het ! " keerde zich om en liep de kamer in, en daar hoorde ik haar in schreien uitbarsten. „Maar toen ik heenging, dacht ik : „Dat komt ook wel terecht. Alles komt terecht voor de Ingmarsens. " Ik