28 begreep de ouders best. Als ik een dochter had en Ingmar Ingmarsen vroeg haar, zou ik ook geen rust hebben, eer ze „ja" gezegd had." Ingmar lag nog steeds op bed te luisteren. „Dat doet Moeder met opzet," dacht hij. „Zij is verbaasd over de reis naar stad, die ik morgen maken wil. Moeder meent, dat ik er over denk om er heen te rijden en Brita te halen. Moeder weet niet, dat ik zoo'n stumper ben, dat ik dat niet kan." „Den volgenden keer, dat ik Brita zag, " ging de oude vrouw voort, „was ze al hier op Ingmarshoeve. Ik kon haar niet dadelijk vragen hoe ze 't had, want de kamer was vol menschen, maar toen ik een eindje langs de heg geloopen had, kwam ze mij achterna. „Kaïsa," vroeg ze, „ben je binnenkort thuisgeweest op Bergwoud ?" „Ja, eergisteren, " antwoordde ik. „o, goeie Hemel, was jij er eergisteren ? en 't is net alsof ik in geen jaren thuis geweest ben !" „'t Was niet gemakkelijk om te weten, wat ik zeggen moest. Ze zag er uit alsof ze niets zou kunnen verdragen, maar in schreien uitbarsten wat ik ook zei. „Je kunt toch wel eens naar huis gaan om ze daar eens te zien, " zei ik. „Neen, ik geloof, dat ik nooit meer thuis kom." „Ach kom, ga maar eens," zei ik. „'t Is daar nu zoo mooi. 't Heele bosch is vol bessen ; 't is er heelemaal rood van de boschbessen bij de hutten van de kolen- branders."