2 9 Ja ?" zei ze, en haar oogen werden grooter. „Zijn er al boschbessen ?" „Ja, je kunt wel een enkelen dag hier vandaan om eens flink boschbessen te eten." „Neen, dat wil ik niet, geloof ik," zei ze ; „als ik thuis ben, is 't nog maar erger weer hierheen terug te gaan." „Ik heb altijd gehoord, dat het goed was bij de Ingmarsens te wezen," zei ik, » 't zijn goede menschen." „ja," antwoordde ze, „'t zijn goede menschen." „'t Zijn de beste menschen uit de gemeente," zei ik, „en ze zijn rechtvaardig". „Ja, ze vinden 't geen onrecht, iemand tot een huwelijk te dwingen." » Verstandig zijn ze ook." „Ja, maar ze zwijgen over wat ze weten." „Zeggen ze dan nooit wat ? „Niemand zegt meer dan hoog noodig is." „Nu moest ik weg, maar opeens ontviel me : „Zullen jelui hier of thuis bij jelui de bruiloft vieren ?" „Wij zullen die hier op de hoeve vieren, hier is meer ruimte." „Laat ze dan de bruiloft niet te lang uitstellen," zei ik. „We trouwen over een maand," antwoordde ze. „Maar toen ik van Brita weg zou gaan dacht ik er aan, dat de Ingmarsens geen besten oogst gehad hadden, en ik zei, dat ik niet geloofde, dat er dit jaar bruiloft zou kunnen zijn." „Dan spring ik in 't water," zei Brita. „Nu hoorde ik een maand later, dat de bruiloft uit-