30 gesteld was en ik was bang, dat het niet goed zou afloopen en ik ging naar Bergwoud en sprak met Brita's moeder. „Ze leggen 't daar niet goed aan op Ingmarshoeve, " zei ik. " „Ja, wij moeten tevreden zijn, zooals zij 't schikken," zei ze ;_ „wij danken God lederen dag, dat onze dochter zoo goed verzorgd is." Moeder hoefde zich zooveel moeite niet te geven," dacht . Ingmar Ingmarsen, „want er is niemand hier op de hoeve, die wegrijdt om Brita te zien. Zij had niet zoo bang voor de eerepoort hoeven te wezen ; dat zijn maar van die dingen, die een man doet om tot onzen lieven Heer te kunnen zeggen : „Ik wilde wel. Je kunt zien, dat ik van plan was het te doen." Maar het wezenlijk te doen dat is heel . wat anders." „Den laatsten keer, dat ik Brita zag," ging Kaïsa voort, „was het midden in den winter, toen er hooge sneeuw lag. ik liep langs een smal pad, midden in 't woeste Bosch en 't loopen was moeilijk, want het was begonnen te dooien en de sneeuw gleed uit onder je voeten. Toen zag ik iemand, die op de sneeuw zat te rusten en toen ik dichter bij kwam, herkende ik Brita. „Loop je hier alleen in 't bosch ?" zei ik tot haar. ik ben uit om een eindje om te loopen." „Toen bleef ik staan en zag haar aan ; ik kon niet begrijpen, wat ze dáár te maken had. „Ik loop te zoeken of er hier niet enkele steile bergen zijn, " zei Brita toen.