31 „Maar, lieve Hemel ! is dat om er af te springen ?" zei ik, want ze zag er uit als een die 't leven moe is. „Ja, " zei ze, „ik zou wel naar beneden willen springen, als ik maar een berg kon vinden, die hoog en steil genoeg was. " „Je moest je schamen ! en dat zooals jij 't hebt. " „Ja, zie je Kaïsa, ik word slecht." „Ja, dat geloof ik ook." „Ik zal nog eens groot kwaad doen. 't Was dus maar beter dat ik stierf." „Wat een onzin, kind ! " „Ja, ik werd slecht, toen ik hierheen kwam. " Zij kwam op mij toe met groote, woeste oogen, en zei : „Ze denken er alleen maar over hoe ze me plagen kunnen en ik denk aan niets anders dan hoe ik hen zal plagen." „Ach neen, Brita, 't zijn goede menschen." „Neen, ze denken er alleen over hoe ze me te schande kunnen maken." „Heb je ze dat gezegd?" „Ik spreek nooit met hen, ik bedenk maar hoe ik hun kwaad kan doen. 'k Heb al gedacht of ik de hoeve niet in brand kon steken, want ik weet dat hij veel van 't huis houdt. Of dat ik de koeien vergift geven zal; ze zijn zoo leelijk en oud en wit om de oogen, als ze familie van hem zijn." „Blaffende honden bijten niet," zei ik. „Iets zal ik hem toch doen," zei ze, „eerder heb ik geen rust."