3 2 „Je weet niet wat je zegt," antwoordde ik ; „dan zou je juist nooit meer rust hebben." Toen begon ze opeens bitter te schreien. Ze werd zacht en zei, dat ze 't z66 zwaar had, als die slechte gedachten over haar kwamen. Ik bracht haar thuis en ze beloofde me geen kwaad te doen, als ik maar zweeg. „Ik heb er veel over gedacht, aan wie ik dit alles zeggen moest, " ging Kaïsa voort. „Ik vond het zoo moeilijk naar zulke groote lui te gaan als jelui ... " Daar luidde de bel op het dak van den stal als teeken, dat de middagrust voorbij was. Moeder Marta viel Kaïsa haastig in de rede. „Luister eens, Kaïsa, geloof je, dat het nog ooit weer goed kan worden tusschen Ingmar en Brita ?" „Wat ?" vroeg de oude vrouw verbaasd. „Ik meen, als zij nu niet naar Amerika ging, geloof je dat ze hem nemen zou ?" „Dat geloof ik niet ! neen, dat geloof ik nooit !" „Ze zou zeker „neen" zeggen ?" „Ja, dat deed ze zeker !" Ingmar zat daar binnen op 't bed met de beenen over den kant. „Daar kreeg je net wat je hebben moest, lummel Nu ga ik morgen naar stad ! " zei hij en sloeg met de gebalde vuist tegen de beddeplank. „Neen maar ! hoe kan Moeder nu meenen, dat ze me thuis kan houden door 'me te toonen, dat Brita niet van me houdt." Hij sloeg telkens weer met de vuist tegen de bedde-